december 15, 2018
Breaking News

23 daagse rondreis naar Zuid-Afrika! 

Na diverse Europese bestemmingen, leek het ons vieren wel heel bijzonder om
ZUID-AFRIKA te bezoeken, het werd een 23 daagse rondreis naar Zuid-Afrika!

Dinsdag
10 oktober; de 1e dag, Amsterdam, Johannesburg.

Vanmorgen was Jacco als altijd keurig op tijd
om ons naar Schiphol te brengen, waar we met Aaf en Henk hadden afgesproken.
Als de koffers op het karretje staan en van Jacco afscheid is genomen, gaan we
richting Aaf en Henk die ons al tegemoet komen en gelijk kunnen inchecken voor
de vlucht met de KL 591 naar Johannesburg en de vertrektijd 10.30 uur is. Er
was nog volop gelegenheid om koffie te drinken met wat lekkers en elkaar een
fijne reis toe wensten, het geen op zich al spannend was, want we zijn nog
nooit samen op stap geweest. Daarna naar Gate F7 om te wachten totdat we het
vliegtuig in konden. Alles verliep volgens de planning en keurig op tijd, we
hadden een prettige vlucht en de verzorging was goed geregeld aan boord.

De landing verliep vlekkeloos en was om 21.00
uur te Johannesburg keurig op tijd, nadat we van boord konden en richting de
douane en koffers liepen, was het wachten tot de groep van totaal veertien
personen compleet was, en we per transfer bus naar ons hotel Randburg Towers
gebracht werden. Het hotel en de kamers zagen er goed verzorgd uit, zeker om er
de eerste twee nachten te verblijven.

Na deze reisdag wensten we elkaar een goede
nachtrust, we gaan morgen al vroeg op pad.

Woensdag 11 oktober;
de 2e dag, Pretoria.

Na ons eerste Afrikaanse ontbijt, wat we ons
goed lieten smaken, was het de hoogste tijd om naar de gereedstaande bus te
gaan.

Waar de gids ons opwachtte met WELKOM IN AFRIKA, mij naam is Paul en
ben

33 jaar en onze chauffeur heet Simon. Wij
zijn beiden in Afrika geboren en ik hoop dat jullie hier een fijne tijd zul
hebben. Het Afrikaans wat ik spreek jullie kun verstaan, is in begin wel
wennen. (In dit verslag is ook bewust
soms het Afrikaans gebruikt).

We vertrekken richting het Voortrekker Monument,
het herdenkt de Afrikaner pioniers die vanaf 1836 de Kaap verlieten om aan de
Britse overheersing te ontsnappen.

Dit monument werd gebouwd voor 350.000
Engelse Ponden.

We kregen ruim de gelegenheid om alles binnen
en buiten te bekijken, het gebouw was een blikvanger, en stond eenzaam op grote
hoogte we moesten flink wat trappen klimmen, maar eenmaal boven, de moeite meer
dan waard. Rondom het gebouw een muur met uitgehouwen ossenwagens. Binnen zijn grote
schilders- doeken en borduurwerken met afbeeldingen en taferelen van het
dagelijks leven van de vele boerenfamilies, welke in de eerste helft van de 19eeeuw, huis en haard verlieten toen Zuid-Afrika in Britse handen viel. Deze
tocht vol ontberingen is de geschiedenis ingegaan als de Grote Trek (1835-1843).

Na een klein uur vertrekken we weer en komen
tegen 10.10 uur aan bij het Kruger Museum voor ’n Besoek aan ‘Oom Paul’ se
woning. “Die Kruger-huis was die tuiste van S.J.P. Kruger, President van die ou
Zuid-Afrikaansche Republiek (ZAR)”.

We zien de oorspronkelijke woonkamer, de
slaapvertrekken, eetkamer, keuken en Kruger’s spoorwagon voor de officiële
bezoeken, het staatsrijtuig, en Ossenwagen.

Ook zien we enkele originele meubelstukken
die later zijn opgespoord en aangevuld met meubels uit dezelfde periode. Het
pand is in 1925 aangekocht door de Unie Regering van Zuid-Afrika.

De volgende stop is een uur later bij de
Union Buildings van Pretoria, waar het parlement zetelt. Het gebouw is met twee
lange vleugels aan elkaar verbonden en bied uitzicht over de schitterend
aangelegde tuinen waar we vrij konden lopen. De vele lanen met volop bloeiende
bloesem van de Jacaranda bomen, die we onderweg tegenkomen, zijn mooi om te
zien.

Om 12.00 uur tijd voor de lunch en vrije tijd
tot 14.30 uur, en vervolgens een facultatieve excursie naar Soweto met een
plaatselijke gids.

Onze gids Josephine, heette ons hartelijk
welkom, daarna vertrokken we met een klein busje voor een stadstour en Soweto. Rondom
Johannesburg liggen diverse zwarte townships, waaronder Soweto (SOuth WEstern
TOwnship) wat de grootste zwarte wijk is van Zuid-Afrika. Josephine die ons uitgebreid
inlichtte over de vroegere en huidige leefgewoonten van de zwarte bevolking van
Zuid-Afrika.

Ook vertelde zij ons, dat in de strijd tegen
de apartheid de townships een belangrijke rol speelden. Tussen 1976, toen de
eerste protesterende schoolkinderen werden afgeslacht, en 1994 toen de eerste
verkiezingen kwamen, zijn duizenden zwarten in de strijd tegen de apartheid
omgekomen.

We bezoeken het indrukwekkende Hector
Pieterson Memorial, met Museum.

Het Memorial is gebouwd van diverse los
staande muurtjes met gekleurde steentjes voor ieder slachtoffer is één
steentje. We werden hier stil van.

Nog onder de indruk reden we verder langs de
townships, sommigen lijken op een sloppenwijk uit de derde wereld terwijl
andere er vrij redelijk uit zagen.

We maakten een stop bij de voormalige woning
van Nelson en Winnie Mandela, waar we door een medewerker van het “museum”
werden rondgeleid. Het was een heel klein huis met keukentje en twee kamers, er
stonden en hingen nog veel persoonlijke spullen en schooldiploma´s van Nelson.

Tot slot brengen we een bezoek aan de plaatselijke
kerk, waar vele anti apartheid organisaties in de ´70/´80 jaren spraken en
verbleven.

Na een eerste dag vol van indrukken, gaan we
na het diner met de groep, met z´n vieren nog wat drinken bij de bar van het
hotel, en daarna naar de kamers gaan.

Donderdag 12 oktober;
de 3e dag, Pretoria, Hoedspruit.

Na een vroeg ontbijt, en als Simon de koffers
in de bus heeft gezet, en iedereen aanwezig is, vertrekken we om 07.30 uur, en
wenst Paul ons goeden morgen. Hij deelt ons mede dat we Pretoria gaan verlaten
en richting het Krugerpark rijden door het landschap van Oost-Transvaal, ook
wel Mpumalanga genaamd.

Later verteld Paul ons dat we door een
omgeving met Nederlandse plaatsnamen rijden, en als we de plaatsnaam Middelburg
zijn gepasseerd, hebben we onze koffie pauze.

Genietend van de natuur onderweg, komen we
tegen 11.30 uur aan in de plaats Dullstroom waar we eerst benenstrek kun voor
de lunch en om 14.00 uur dan weer vertrekken gaan, verteld Paul ons.

Na een uitstekende lunch in de openlucht, van
vis en chips, steaks, filet en bier, in het Pub restaurant The Poacher gaan we
onze tocht richting Matumi Game Lodge te Hoedspruit vervolgen.

Bijna op de plaats van bestemming aangekomen
en aan de rand van een privépark worden we verrast door een vijftal witte Leeuwen
en daarna rent een kudde Buffels weg de struiken weer in, waarna Paul
enthousiast roept dat is twee van de vijf die jullie gezien hebben, (De Big Five).
Nadat iedereen van de emotie is bijgekomen, zien we tegen 17.00 uur, het
prachtige park waar ons overnachting adres voor twee dagen is, we worden
ontvangen met een welkom drankje, voordat we de sleutel van onze Lodge in
ontvangst nemen.

Als we onze kamer binnen gaan zien we de
inrichting aangepast aan de kleuren van de omgeving en zijn hierdoor verrast zo
mooi alles is. Als we ons hebben opgefrist gaan we naar een Lapa Braai als diner.
De beroemde ‘braai’ die te danken is aan de boeren van vroeger die al op
vuurtjes in het land hun vlees braden, wat nu de populaire barbecue geworden is,
horen we vertellen. Het smaakte ons opperbest de sfeer was goed en zo maakten
we gelijk beter kennis met onze reisgenoten en Paul en Simon in een ontspannen
omgeving.

Na een mooie dag is het de hoogste tijd om
onze kamers op te zoeken, er wacht ons morgen vast weer een spannende dag.

Vrijdag 13 oktober;
de 4e dag, Hoedspruit, Timbavati.

Vanmorgen voor 06.00 uur opgestaan, kregen om
06.15 uur nog gelegenheid voor koffie met koek, en vertrekken om 06.30 uur. Gisteren
al van Paul instructies gehad om; geen kleding met felle kleuren aan te trekken,
geen geurtjes op te doen of te gebruiken, dit om de dieren niet af te
schrikken. Onze eerste safari die deels per open wagen en te voet of zo als
Paul zegt, “Kort wildrit & Loop”, is door een privé safaripark. Als
iedereen gereed is gaan we met Paul naar de parkeerplaats waar twee open auto’s
gereedstaan en we al kunnen in stappen en gelijk vertrekken.

Het park ligt vlak bij, daar aangekomen wordt
een groot hek door bewaking voor ons opengemaakt en weer goed afgesloten. De
chauffeurs rijden ieder een andere kant op en wij wensen elkaar een mooie tocht
toe.

Amper in het park zien we in de verte een
groep Giraffen (Kameelperd) en wat later nog een stel overstekende Zebra’s
(Bontkwagga), zien wat impala’s tussen de struiken lopen, dat was een leuk
begin van de ochtend zeiden we tegen elkaar.

We reden een klein uurtje in de rondte en helaas
bleef het hier voorlopig bij.

De chauffeur stopte op een open plek, en
stapte inclusief zijn geweer uit, en zei ons hetzelfde te doen voor een
wandeling. Dit had ik niet verwacht zo zonder “deels” beschermde auto, het idee
dat de wilde dieren hier vrij rondlopen, voelde voor mij niet echt prettig.
Onderweg vertelde onze gids veel interessante wetenswaardig heden over nog
“warme poep” van de dieren die hier niet zo lang geleden waren langs geweest en
deed dat met hart en ziel. Hij vertelde ook over diverse soorten fruitbomen zoals
de Sausage Tree (Kigelia Africana) waar de wilde dieren gek op zijn. We hielden
halt bij een Termietenheuvel die warm aanvoelde vertelde onze gids. Ondertussen
kreeg hij een berichtje en zagen hem om zich heen kijken, er bleek vlakbij een kudde
Buffels gesignaleerd te zijn. We gingen nu gelijk, maar wel rustig richting de
auto, daar was zijn collega met onze medereizigers al gearriveerd en op de
hoogte van de kudde, zij hadden ze onderweg in de verte gezien. Het was tegen 08.30
uur dus tijd om terug te gaan. Er wachtte ons een smaakvol Lapa ontbyt na deze
spannende eerste safari ochtend.

Op het program wat we bij aankomst gisteren
kregen staan nog de volgende tijden in het Afrikaans gemeld voor de diverse
onderdelen die we nog gaan doen vandaag.

10H00: Ontspan by swembad, waar iedereen na
het ontbijt ook dankbaar gebruik van maakten, na alle indrukken van de
afgelopen dagen. Jammer dat het water nog wat te koud was, om lekker te zwemmen
zei Aaf later.

13H00: Middagete/R55.00, nadat we gezamenlijk
van een goede lunch genoten hadden, was er nog tijd om wat in en om het park te
lopen. We zien de “huisdieren” van de familie, een Vlakvark, met haar jongen,
een Zwijn die je kon aaien en wat Hertjes die hier ook rustig rondliepen,
prachtige bomen, struiken en planten die wij als kamerplanten (Croton,
Hibiscus) houden staan hier buiten.

15H30: Thornybush Wildrit, we gaan weer met
een open wagen, maar nu met een verkenner voorop, voor de tweede keer vandaag op
safari. De verkenner geeft de chauffeur/rancher aan als hij wat in de verte
waarneemt. Ook hebben de chauffeurs telefonisch contact met elkaar, wat we vlak
nadat we vertrokken waren al meemaakte. Ook nu gaan de chauffeurs weer ieder
een andere kant op.

Ineens ging het in versneld tempo, en midden door
nauwe paadjes de takjes braken er door af, richting een openveld. Wat we toen
zagen, is dit waar of droom ik, midden in het veld daar liggen ze dan en zo
dichtbij. Een hele familie Leeuwen deed een middagdutje, maar voor ons kwamen
ze wel even in beweging. Gelukkig was de andere groep ook op tijd, want voor je
het weet zijn ze weer verdwenen in de bosjes.

Er werden de nodige foto’s gemaakt en na
verloop van tijd reden we weer verder.

Toen we bij het meer kwamen en drie bulten in
de verte zagen, dichterbij komend, bleken het drie Nijlpaarden (Seekoei), we
konden er even van genieten en ze nog net op de foto en film zetten, daarna
ging het span weer onder water, maar wat zijn ze groot van dichtbij. Wat een
belevenissen tot nu toe en we zijn pas een half uurtje onderweg.

Later worden Buffels gesignaleerd en rijden
er langzaam langs om ze op de foto en film te zetten, niet veel later zien we
een drie tal Wildebeest, die onder de groep Wildsbokke op mijn fotolijstje met
dieren staat die hier voorkomen. Wij zouden ze hertachtige noemen. Is dit toeval
of hebben we een goede verkenner voorop zitten, samen met Simon die naast de
chauffeur zit. Kort daarna tegen 17.00 uur zien we een hele grote groep Buffels
bij elkaar staan, we kunnen hen op afstand rustig aanschouwen en op beeld
vastleggen, ik vind het spannend en angstig tegelijk, als ze met zijn allen
richting onze auto komen lopen, gaat er door mijn hoofd, maar verdring het ook
weer gauw om van deze bijzondere momenten te genieten.

 

We vertrekken na verloop van tijd weer, om
nog even bij een Waterbok die ons aankijkt van, ben ik niet meer interessant,
halt te houden. Er vliegen ook de nodige vogels voorbij en/of zitten in de
boom, waarvan we wel de naam doorkrijgen maar het is bijna niet te onthouden of
op beeld vast te leggen.We rijden richting een grote open plek waar
vliegtuigen kunnen landen en nu Impala’s en hertachtige staan te grazen en zich
niets aantrekken van de auto met de inzittenden, ze zijn dit duidelijk gewend
blijkt, wetend dat hiervan geen gevaar dreigt. Maar de volgende ervaring, als ik dit nu na
zoveel jaar, neerschrijf voel ik nog de spanning weer opkomen, al rijdend op
een licht kronkelend pad tussen bomen komt hij in de verte stapvoets en
wapperend met zijn oren aangelopen. Als hij kwaad wil loopt hij onze auto zo
omver, er wordt onderling snel en druk overlegd wat te doen. Er is geen andere
keus dan snel maar beheerst achteruit rijdend terug te gaan want er is geen
zijweg om af te slaan en aan de kant stil staan is ook geen optie. Ondanks alle
voelbare spanning van de rancher/chauffeur en de verkenner, lukte het ons toch
nog om dit voor eeuwig op beeld vast te leggen en na jaren zeggen we met z’n
vieren nog vaak, die OLIFANT in Afrika, was toch ook wel het meest spannends
van alles wat we toen hebben meegemaakt

 

Het is 18.00 uur geweest als we weer wat zijn
bijgekomen van dit alles en verder gaan. Het begint nu ook donker te worden, dus
gaan we langzaam weer richting ons vakantie verblijf. Opeens krijgt de rancher
een bericht en wordt er meer vaart gemaakt. Als we op de plek van de oproep aan
komen staat de auto met de andere groep er al en wordt gebaard om rustig te
zijn. Onze rancher gebied ons te blijven zitten, als we doorhebben wat er te
zien valt als we er dichter bij zijn, slaat de spanning helemaal toe, er zit
een moeder Luipaard met twee jongen in een boom en de jongen gaan al spelend
langzaam naar beneden onder toeziend oog van de moeder. Omdat het nu bijna
donker is wordt een schijnwerper gebruikt om ons meer zicht op dit familie leven
te geven, waar de beesten geen last van hebben blijkt, want ze gaan door met
waar ze mee bezig waren. We zien de moeder Luipaard naar beneden gaan, dan blijkt
dat ze nog een prooi heeft, gelijk zegt Henk ze heeft vast Impala op het menu,
die de spanning doorbreekt. Ook voor de ranchers is het moeilijk om hier weg te
gaan, maar helaas we moeten verder.

 

Als of het nog niet mooi genoeg geweest is,
midden op de weg liggen een stuk of vijf Leeuwen en die denken er niet over om
voor ons opzij te gaan, het lijkt of ze denken wij leven hier ten slotte en
jullie zijn maar op bezoek. De ranchers kunnen niet anders dan vlak tegen de
struiken aan te rijden om er zo langs te kunnen. En plots zien we een grote
stofwolk, als we weer zicht hebben bleek een grote kudde Buffels de weg over te
hollen, en blijven stil staan aan de overkant, als afscheid voor ons.

 

En dat alles op vrijdag de 13e,
wat een geluksdag is dit voor ons allemaal geweest, veel spanning, opwinding,
mooi weer, en ons goed gezinde wilde dieren.

 

Weer bij het park aangekomen gaat een ieder
eerst naar de kamer om zich op te frissen en wat bij te komen van alle mooie
emoties van vandaag. Daarna staat om

 

19H30 een goed verzorgd buffet voor ons klaar,
wat we ons goed laten smaken.

 

We blijven nog wat drinken in de bar met een
paar medereizigers, om daarna naar onze kamers te gaan en de koffers voor het
vertrek van morgen gereed te maken.

 

 

 

Zaterdag 14 oktober;
de 5e dag, Hoedspruit, Panorama Route, Hazyview, (ca. 250 km).

 

Een indrukwekkende natuurtocht door
Mpumalanga, wacht ons volgens de reis beschrijving, met de Blyde River Canyon,
God’s Window, Bourke’s Luck Potholes.

 

En tot besluit een bezoek aan het oude
mijnwerkersdorp Pelgrim’s Rest.

 

We verblijven 2 nachten in een Lodge in de
omgeving van het Kruger Park.

 

Als iedereen om 08.00 uur weer in de bus zit,
en Paul ons goeden morgen wenst vraagt hij gelijk of er nog geld gepind moet
worden.

 

Maar voordat het zover is genieten we van de
mooie natuur om ons heen.

 

Als we om ongeveer 09.00 uur halt houden in
een klein plaatsie loopt Paul met ons mee zodat ieder weer genoeg geld heeft
voor de komende dagen. Er wordt gelijk nog wat te eten en te drinken mee
genomen en daarna zet Simon de reis weer voort.

 

Tegen 10.30 uur houden we een fotostop van 10
minuten om de diep uit gesleten  Blyde
River Canyon, eilanden en rotsplateaus, die een kloof vormen van dichtbij te
bekijken. We kijken onze ogen uit, hier is niets te veel over geschreven. Nadat
ieder zijn mooiste plaatjes heeft genomen, gaan we weer richting de bus. Om een
halfuur later te stoppen bij de Shangana Cultural Village waar we een
kleurrijke markt bezoeken en de lokale bevolking er handgemaakte souvenirs
verkoopt. We laten ons tot een “De Big Five”, toren van houtsnijders werk
verleiden, ook al hebben we de Neushoorn nog niet gezien, maar volgens Paul zal
dat morgen vast wel lukken in het Kruger Park. Na deze kleurrijke onderbreking
gaan we verder naar het volgende hoogtepunt van deze ochtend, waar we tegen
11.45 uur aankomen en ruim een uur de gelegenheid krijgen hier rond te lopen,
foto’s te maken en via uitkijkpunten van de schitterende natuur genieten. Vanaf
de brug zien we aan weerskanten van het water de erosiegaten in de rotsen van
Bourke’s Luck, en de Blyde River Canyon.

 

Onze lunch tussen 13.00 en 14.30 uur,
gebruiken we bij Harrie’s Pancakes restaurant te Graskop. We bestelden alle
vier kersen likeurijs Pancakes

 

á 80 rand, wij namen een choco milkshake of
op zijn Afrikaans een melkschommel voor 20 rand pp. het smaakte ons
voortreffelijk. Daarna was er nog gelegenheid om wat in dit handwerk dorpje te
kijken, zagen dames achter een spinnenwiel, en een weefgetouw, de meest mooie
dingen maken.

 

Het is tijd om de bus met Simon op te zoeken en
gaan dan richting Pelgrim’s Rest.  Een
prachtig gerestaureerd mijnstadje, dat in 1873 ontstaan is, tijdens de eerste
goudkoorts in Zuid-Afrika. Wat toen een groot mijnwerkers kamp is geworden en
nu een openluchtmuseum, wat als titel heeft, Our Golden Heritage.

 

Het was leuk om hier meer dan honderd jaar
terug in de tijd te gaan en te zien hoe ze alles weer zo goed mogelijk hebben
laten herleven.

 

Aan het eind van de middag komen we aan bij
ons hotel Numbi te Hazyview en nadat ieder de sleutel van zijn Lodge heeft,
gaan we ons snel omkleden en na de omgeving wat verkend te hebben is het tijd
voor de Braai en kunnen die buiten gebruiken wat niet verkeerd was.

 

Tot slot werden we op een groot grasveld bij
het restaurant verrast door een Afrikaanse dansgroep, compleet met
huidenvellen, krijgskleding, trommels en wapenstokken, zij voerden diverse
rituele dansen voor ons op en nodigden sommigen uit om mee te doen. Na deze
leuke verrassing gingen we met Aaf, Henk en nog twee reisgenoten bij de bar van
het hotel wat drinken, nagenietend van weer een geslaagde mooie dag.

 

Zondag 15 oktober; de
6e dag, bezoek aan het Kruger Park.

 

Vandaag is de grote dag, zo voelt het voor
mij, als we met de bus bij de ingang van het park aankomen en verwelkomd worden
door de ranchers. We lezen op een bord dat dit park in 1902
door de toenmalige president Paul Kruger werd geopend met de woorden; “Als ik
die kleine deel van het Lowveld niet afsluit zullen onze kleinkinderen niet
weten hoe een Koedoe, Olifant, of Leeuw er uitzien”.

 

In mijn Kruger map van 2005 lees ik; “Die
Krugerwildtuin is 380 km lank en 60 km breed ongeveer 20 000 km ongerepte
Afrika”. “Waarskynlik die wêreld se rykste wildreservaat”.

 

Er staan twee Jeeps met chauffeur c/q rancher
voor ons klaar waar we de hele dag mee op pad gaan dus dat beloofd hopelijk
veel moois te worden. Als we van de geasfalteerde weg af gaan komen we al snel
op zandwegen en zien het deels nog kale park voor ons, even later worden we door
een stel Buffels verwelkomd en onze chauffeur/rancher verteld ons hoe groot en
sterk deze dieren zijn. Even later houden we halt voor schitterende Giraffen,
maar wat zijn ze groot, de rancher ziet van verre hoog boven de bomen al wat
een mannetje of vrouwtje is, legt ons uit dat je dat aan de hoorntjes op het
hoofd ziet. Maar hoe precies is mij ontschoten, sorry.

 

Om dat er deze tijd van het jaar, nog veel
kale bomen en struiken in de parken zijn, zien we de dieren beter en hebben we
al vrij snel in de verte een Neushoorn gezien en is, de Big Five een feit, Paul
heeft dus gelijk gekregen. Hierna worden we nog verrast door Zebra’s, Impala’s
ook zien we grote vogels die wij niet kennen twee zwarte Bromvogels en een
Zadelbekwewer hoog op de poten zoals de Ooievaars, nog een Olifant en dan, is
het tijd voor de koffie. We drinken koffie in het park, op een terras waar hele
grote rieten parasols staan, als de koffie op is en we wat willen rond lopen
zien we omhoog kijkend een hele grote groep Vleermuizen hangen waar wij koffie
onder hebben gedronken. Ik denk als we het geweten hadden we niet zo rustig waren
blijven zitten.

 

Na de koffiestop gaat de Wildrit verder en
rijden we door de mooie natuur, komen langs gesteenten in het park en het geluk
is met ons, eerst een kudde Zebra’s die oversteken, en wat verderop staan twee
grote neushoorns tussen de struiken te scharrelen. Het is nu tijd voor de lunch
zegt onze chauffeur, door alle spanning helemaal geen erg in de tijd en dat er
ook nog gegeten moet worden. Het is een grote picknick plaats met deels een open
keuken waar we naar toegebracht worden en de chauffeurs grote picknickmanden
uit de auto’s halen en een heerlijke lunch bereiden met van alles wat en erg
smaakvol. We hebben ruim een uur gepauzeerd en daarna wordt alles weer keurig
ingepakt en gaat de zoektocht weer verder.

 

We zien nog wat Koedoes en ander klein grut
en dan weer twee grote jongens die langs de kant van de weg lopen of zijn het
steeds de zelfde Neushoorns?

 

Maar het blijft bijzonder, hen in het wild en
wel van heel dichtbij te zien.

 

Daarna gaan we naar het beginpunt van het
park en nemen tevreden afscheid van de ranchers en rijden met Simon en Paul,
met de bus terug naar ons hotel. De avond genieten we van een heerlijk diner
onder de Afrikaanse sterrenhemel, en praten nog lang na over deze wel heel
mooie en spannende dag.

 

We horen van Paul dat het toch wel heel
bijzonder is, dat we al zo snel de Big Five hebben gezien.

 

Maandag 16 oktober;
de 7e dag, Hazyview, Swaziland, Swazimarkt, (ca. 300 km).

 

We genieten van een heerlijk ontbijt voor ons
vertrek richting Swaziland. Als het tijd is om te vertrekken, groeten we Simon
die onze bagage al in de bus heeft gezet.

 

Als iedereen in de bus zit, verteld Paul ons
onderweg richting het kleine koninkrijk Swaziland, dat we morgen pas de
plaatselijke markt bezoeken, waar we authentieke kunstnijverheid kunnen kopen voor
weinig geld. Onderweg zien we een veelzijdigheid aan landschap en passeren
diverse dorpjes. Onze koffiestop is te Malelane om 10.45 uur, nog voordat we om
12.10 uur, de grens overgaan bij Jeppes Reef, wat een natuurlijke grenspost is,
de temperatuur is hier tussen de 30-35º.

 

Even later stoppen we in een prachtige
omgeving met exotische bomen en struiken diversen stroompjes, watervalletjes en
een echte krokodil tussen het riet van het moeras in de modder, hoop alleen wel
dat hij daar blijft. Als we richting de ingang gaan moeten we langs de
souvenirwinkel, daar worden we toegezongen door een dame met een prachtige
stem, zij zingt voor ons het bekende “The Lion Sleeps Tonight”. Het restaurant
zelf ligt middenin de natuur en is afgeschermd met bamboe, palmen en rietmatten.
De lunch is in buffetvorm met diverse salades, rijst, vlees en vers fruit. Tegen
13.30 uur geeft Paul aan dat we gaan vertrekken, er moet nog een aardig stuk
met de bus geklommen worden, voor we bij ons overnachting adres zijn.

 

Na ruim één uur rijden zet Simon de bus stil
om de motor even af te laten koelen. De rit door de bergen is een beetje veel,
wij vinden het niet erg want we hebben hier een geweldig uitzicht op de bergen
en kunnen gelijk de benen strek, zoals Paul zegt.

 

De temperatuur is hier gezakt naar 20º en als
we tegen 16.00 uur op de plaats van bestemming zijn is het koud en stroomt het
van de regen, we worden met parapluis opgewacht wat erg gewaardeerd word. Als
we de omgeving en onze Lodge zien noem ik het gelijk ons kabouterhuisje, klein
knus en met veel natuurproducten gebouwd. Nadat we ons opgefrist, wat warms
aangetrokken hebben, gaan we met elkaar naar het tegenover liggende gebouw waar
het restaurant en een lounge ruimte is en heel belangrijk, de openhaard brand.
Hier wordt eerst een uurtje geborreld en iedereen vindt het een mooie omgeving en
jammer dat het maar voor één nachtje is. Na het diner in buffetvorm gaat ieder
naar zijn huisje terug, morgen is het vroeg op, Paul wil om 07.30 uur
vertrekken.

 

 

 

Dinsdag 17 oktober;
de 8e dag, Swaziland, Zululand, (ca. 290 km).

 

Na het vroege ontbijt en als de koffers en
iedereen weer in de bus zit, gaan we van het hoger gelegen Swaziland naar de
lager gelegen provincie KwaZulu-Natal.

 

Gelukkig is het weer ons nu goed gezind de
zon schijnt en de temperatuur is tijdens onze koffiestop bij de Swazi-markt om
08.45 uur al tussen de 25-30º. Op de markt is   men al druk bezig deze in orde te brengen
voor ons toeristen. Het zag er verzorgd uit en men was niet opdringerig. Ik heb
er een zelfgeschilderde kaart met afbeelding van Swaziland gekocht voor in mijn
fotoalbum als aandenken.

 

Na deze leuke onderbreking is het na ruim een
uur de hoogste tijd om verder te gaan. Om 12.15 uur zijn we bij de grenspost
Larumisa en verlaten Swaziland, rijden naar de grenspost van Zululand, en wat met
het nodige in en uit de bus stappen verliep, maar ons ook weer de nodige
stempels in onze paspoorten opleverden.

 

Het is 12.45 uur als we in KwaZulu-Natal zijn
en de temperatuur voor het gevoel

 

35-40º is, misschien ook wel door de spanning
of het allemaal goed zou gaan bij de grensposten waar we langs moesten. Hierna
vervolgen we onze weg om tegen

 

13.15 uur aan te komen in Mkuze waar we onze
lunch gebruiken en daarna nog anderhalf uur te gaan hebben voor we bij ons
hotel Ezulwini te Hluhluwe aankomen voor 2 nachten. Het is weer een mooie
locatie en op de kamer hangt boven het bed een muskietennet dus hier moeten we
goed smeren voor de muggen blijkt.

 

We hebben nog ruim de tijd voor een wandeling
in de omgeving met Aaf en Henk, het is van korte duur het begint te regenen en
onweren dus gaan we weer snel richting ons hotel. Om daarna gezamenlijk het
diner te gebruiken.

 

Woensdag 18 oktober;
de 9e dag, Zululand, Hluhluwe, safari en meer.

 

Na een hele nacht regen, vroeg ontbijt,
vertrekken we om 07.00 uur voor een safari in Hluhluwe één van Afrika’s oudste
wildparken nu verbonden met Umfolozi door een smalle doorgang en het enige park
in Natal waar je de Big Five kunt zien, staat er geschreven. Als we op weg gaan
is het droog maar onderweg begint het weer te regenen en worden we door de
rancher van stevige poncho’s voorzien, en het is koud dus de poncho’s zijn ook
daar gelijk goed voor. Rond 07.30 uur komen we bij het park aan wat er ondanks de
regen en nevel schitterend uitziet. Maar zoals later blijkt, de dieren houden
ook niet van regen, veel zien we er niet, je kunt niet altijd geluk hebben. We
houden in het park een koffiestop en genieten gelijk van het uitzicht.
Misschien als het straks droog wordt, dat we nog wat beesten zien.

 

Helaas, het bleef bij wat Zebra’s, Giraffen,
Impala’s en in de verte een grote kudde Buffels.

 

Om 10.30 uur namen we afscheid van de rancher
en bedankte hem voor de tocht door het park. Daarna gingen we weer verder met Paul
en Simon, voor het tweede onderdeel van deze dag. Omstreeks 12.10 uur komen we aan
bij een Zulu-dorpje ofte wel Kraal. Het is gelukkig droog als we ontvangen
worden door een plaatselijke gastvrouw die ons mee neemt naar een grote open
ruimte waar een deels houten open tent met rieten dak staat. Er ligt zand op de
grond en er staan hoog van de vloer af banken waar we konden plaatsnemen en
droog zitten. We gaan hier kennismaken met de traditionele Zulu-cultuur gevolgd
door een show met dans.

 

Er komen mannen de tent binnen, diversen
geluiden en kreten roepend, zij hebben o.a. speren en knotsen bij zich en zijn gekleed
in weinig, maar wel met versierselen om armen en benen. Daar achter aan komen
de dames die allerlei gebruiksartikelen bij zich hebben. De mannen en vrouwen
gaan aan weerszijde, apart van elkaar zitten en de gastvrouw verteld waar de
meegebrachte artikelen voor dienen en worden dan gelijk geshowd. Daarna worden
er diversen rituele dansen opgevoerd door de hele groep. Na dit spektakel,
neemt de gastvrouw ons mee naar diversen hutjes en verteld hoe men hier leeft(de).
De mannen en vrouwen woonden gescheiden van elkaar, het is voor mij net een
openluchtmuseum. De “krijgers” laten zich trots in hun mooiste huidenvellen
fotograferen en maken een vuurtje zonder “lucifers”.

 

We krijgen nog gelegenheid om wat rond te
kijken en foto’s te maken. Kunnen nog gebruik maken van een speciale Zulu-lunch.
Waar we erg nieuwsgierig naar waren, maar Ik heb niets speciaals ontdekt, de
lunch bestond uit rijst, groente, vlees, brood en fruit, misschien andere
kruiden, het zag er verzorgd uit en smaakte goed.

 

Na dit leuke toeristen spektakel is het tijd
om met de bus, verder te gaan richting het

 

St. Lucia Wetland Park, waar voor in de
namiddag een boottocht gepland staat over het St. Lucia Lake waar we hopelijk de
Nijlpaarden en/of Krokodillen zien.

 

Voordat het zover is krijgen we nog de
gelegenheid om bij Wimpy’s koffie te drinken.

 

We lopen met Paul richting de boot voor deze
speciale safari tocht. Ik lees dat het Lake St. Lucia 368 km2 groot
is. Als we op de deels open boot plaatsnemen en de Kapitein ons welkom heet en
gelijk vertrekt, we zien donkere wolken in de verte maar het is nog droog. De
Kapitein gaat snel op zijn doel af, zo lijkt het want daar liggen midden op het
water een hele kudde Nijlpaarden (Seekoeien), waar wij later langzaam langs
varen wat heel bijzonder is. Het onder water gaan van de grote logge Nijlpaarden
en het weer boven komen gaat met veel briesende geluiden en gespetter gepaard. Maar
als ze hun bek opendoen, en de nek strekken, weet je niet wat je ziet. Wat een
belevenis is dit om van zo dichtbij op het water mee te maken.

 

Na een paar rondjes gevaren te hebben wordt
er nog naar krokodillen gezocht maar die laten zich niet zien. Werden nog wel
op diversen watervogels geattendeerd door de Kapitein. Dan gaat ineens de hemel
open en komt er een flinke regenbui aan, gelijk probeert ieder droog te blijven,
door in het midden onder het afdak van de boot, en dicht tegen elkaar aan gaan zitten
en ook nog hun plastic poncho’s aan te trekken, maar door die flinke wind op
het water lukt dat bijna niet dus dat is lachen geblazen, en weer iets om niet
te vergeten. Als de boot wat schuin gaat komt van het dak een grote golf water
naar binnen gelijk is iedereen nat en koud.

 

En dan ineens nog een toegift van de ZON met
een hele mooie regenboog de natuur is niet te peilen. Als we van boord gaan en
bij de bus aankomen heeft Simon het al lekker warm gestookt, zodat we wat op
verhaal kunnen komen tijdens de rit terug naar het hotel.

 

Deze volle en natte, maar ook bijzondere dag
is er weer één geworden die we niet gauw zullen vergeten. Als ieder weer
opgefrist aan tafel zit, genieten we van het diner en gaan na afloop aan de bar
nog wat drinken en dan naar de kamer toe.

 

Donderdag 19 oktober;
de 10e dag, Zululand, Durban, (ca. 350 km).

 

Als iedereen in de bus zit, en Paul ons
begroet heeft, vertrekken we helaas met regen, maar het is niet koud gelukkig. Onze
tocht gaat langs de mooie stranden van de Indische Oceaan naar Durban ook wel
de goudkust genoemd volgens Paul.

 

We genieten weer van de wisselende natuur
onderweg en houden na twee uur rijden een koffiestop en benen strek. Daarna
gaat de tocht verder en komen we in Durban aan, waar we een stadsrondrit met de
bus maken. Paul verteld ons dat het hier niet echt prettig toeven is maar het
zit in het programma, zo ook een bezoek aan een Indische markt. Nog voordat we
uit stappen zegt Paul ons dat we onze spullen indien niet nodig zeker in de bus
moeten laten en weinig, of geen geld mee te nemen. Paul vraagt ons om bij
elkaar- en op de markt te blijven, en zegt dat hij zelf ook in de buurt blijft.
Met zoveel waarschuwingen hebben we er eigenlijk helemaal geen zin in. Maar met
elkaar gaan we het bekijken en al met al de markt zelf is best aardig, we zien
veel houtsnijwerk en mooie schilderijen, de kooplui zelf zijn uiterst
vriendelijk.

 

Paul is blij als iedereen weer veilig in de
bus zit.

 

Voor de lunchpauze gaan we richting de haven
van Durban waar Paul voor ons een tafel gereserveerd heeft in een visrestaurant
waar het goed eten is, heeft hij ons laten weten. Toen we het restaurant binnen
kwamen zag het er gezellig ingericht uit, de bediening was behulpzaam en
vriendelijk. Het eten wat iedereen uitgezocht had daar was niets te veel over
gezegd door Paul. Baie lekker!

 

Als het gezellig is gaat de tijd snel, maar
dan roept Paul, dat het de hoogste tijd is om via de Hibiscuskust naar ons
overnachtinghotel Margate te gaan, aan de South coast ligt en dicht bij het
strand en het centrum is.

 

Jullie kunnen daar nog wel even gaan kijken
als we de kamersleutels ontvangen hebben. Ook over het strand lopen is de
moeite waard om te doen.

 

Wij volgen het idee van Paul op en lopen via
het centrum richting het strand, maar net als we bij een strandtentje willen
gaan zitten, gaat de hemel weer open en begint het ook goed donker te worden en
zit er niets anders op dan te schuilen. Twee mede reizigers zien we ook al
staan schuilen we wachten samen de ergste bui af en lopen dan weer terug naar
het hotel. Later vertelde Aaf dat ze met een ander stel over het strand liepen,
toen zij overvallen werden maar konden nergens schuilen, dus nat en koud bij
het hotel gekomen en daar gelijk een warme douche genomen.

 

Voordat we aan tafel konden, stonden we nog
even buiten met elkaar te wachten.

 

Het zag er bij het strand leuk verlicht uit, en
het was nog warm ook.

 

Het eten was weer goed, alleen waagde niemand
het om nog een avondwandeling te maken, na nog een drankje met elkaar, was het
tijd om de kamers op te zoeken.

 

Vrijdag 20 oktober;
de 11e dag, Zuidkust, Drakensbergen, (ca. 250 km).

 

Na het ontbijt was er nog tijd voor een
wandeling, en al 25-28º droog en de zon scheen heerlijk, dus genieten er nog
even van. Vandaag is het namelijk een volledige reisdag. Tegen 10.00 uur zit
iedereen in de bus en verteld Paul ons dat we via een panorama route naar de
indrukwekkende Drakensbergen rijden. We verblijven hier twee nachten bij
Drakensberg Gardens, en ligt in een mooie omgeving vlak aan de grens met Lesotho.

 

Het is inderdaad een schitterende route wat
op filmbeelden wordt vastgelegd tijdens de 250 km durende tocht uiteraard met
koffie, lunchpauze en niet te vergeten ook benen strek. Als we omstreeks 16.30
uur op de plaats van bestemming aankomen, niet weten wat we zien. Het is een
heel groot golf ressort midden in de bergen, en gelijk bij de kamersleutel
krijgen we een plattegrond van het park wat niet overbodig was. We zien
allemaal twee onder een kap appartementen c.q. kamers. Nadat door de
kofferservice de koffers binnengebracht waren en we alles in ons opgenomen
hadden, liepen we naar buiten, wat de anderen ook deden en verbaasden zich wat
een mooi uitzicht we hier hadden zo midden in de natuur.

 

Ook had iedereen de koffie en thee service
ontdekt en werd het hoog in de bergen een gezellige “high tea”. Hierna ging
ieder zich voor het diner gereedmaken. We konden voor 100 Rand, is ± 13.00 euro, gebruik
maken van het buffet vertelde Paul ons, ieder vond dit prima, toen we in het
restaurant kwamen wisten we niet wat we zagen. Het zag er goed verzorgd uit,
maar het dessert buffet overtrof alles.

 

Paul vertelde ons gelijk alvast wat over het
programma van morgen, facultatief konden we deel nemen aan een excursie naar de
Sani Pass op de grens met Lesotho. Iedereen had zich al bij Paul opgegeven, hij
adviseerde ons om warme kleding aan te trekken want boven in de bergen kon het
goed koud zijn, en vooral stevige schoenen aan te doen. Het vertrek is morgen
om 08.30 uur

 

Zaterdag 21 oktober;
de 12e dag, Sani Pass, Lesotho.

 

Vooraf, had ik in mijn reisgids al gelezen
dat; “dit bergachtige koninkrijk, omgeven door Zuid-Afrika, op 4 oktober 1966
onafhankelijk werd van Groot-Brittannië.

 

De ruige hooglanden van Lesotho, met de
bergketens Drakensbergen, Maluti en Thaba-Putsoa erg populair zijn bij o.a. kampeerders
en wandelaars”.

 

Verder lees ik dat de Sani Pass vanuit
KwaZulu-Natal de enige weg naar Lesotho is.

 

De pas bereikt binnen 20 km een hoogte van
1300 m.

 

We werden na ons ontbijt om 08.30 uur door
twee chauffeurs ieder met een acht persoonsauto met vierwielaandrijving, bij
ons hotel opgehaald, voor een geweldige tocht door een prachtig met bergen en
natuurschoon omringd gebied.

 

We wachten vol spanning af, het weer ziet er
goed uit, het is nu al 28º.

 

Om 09.25 uur wordt er bij een administratie
kantoor gestopt, eerst moeten er nog de nodige formulieren door iedereen ingevuld,
onze paspoort gegevens genoteerd. Ook wordt ons verzocht een verklaring, dat het
deelnemen aan deze tocht voor eigen risico is, te ondertekenen.

 

Dit alles maakt het voor ons steeds
spannender.

 

Tegen 09.50 uur stapt iedereen weer in de auto
en gaat het avontuur echt beginnen. Het werd een mooie tocht, volop zon, heel
veel bochten met veel keien en kuilen. Geweldige vergezichten met bergen, apen,
bloemen, stroompjes, geitjes of toch schapen, Arno? Een motor die afsloeg, wij
onze adem inhielden, diverse fotostops onderweg waar we geen genoeg van konden
krijgen, er wat af gefilmd werd. Om 10.55 uur passeren we de Sani Pass border
control en daarvoor moeten we uit de auto komen. Dan om 11.15 uur springt er
ineens een grote kudde schapen met herders vanaf de berg de weg op vlak langs
de auto. Na de nodige smalle paadjes en de vele bochten is het eindpunt inzicht
en om 11.35 uur zien we het bord met

 

Top Sani Pass 2873 m.

 

Het is hier ook een stuk kouder maar wel
blijft het zonnetje bij ons. We krijgen ruim de gelegenheid alles op beeld vast
te leggen, en zien de bewoners met hun kinderen gehuld in dekens en op blote
voetjes voor hun hutjes zitten.

 

Een plaatselijke gids neemt ons mee naar het
hutje van een bewoner en laat ons zien hoe men hier woont. Hij legt uit hoe de
mensen hier proberen het hoofd boven water te houden, maar door ons toeristen,
lukt ze dat een beetje. Hun kinderen gaan pas met 8 jaar naar school ver weg
van huis en komen dan een half jaar niet thuis.

 

Daar wordt je wel even stil van. In het van
leem opgetrokken onderkomen was een kleine kookgelegenheid en kastje met pannen
en serviesgoed, wat stoelen en aan weerszijde bedbanken, zelfs nog een raam met
een gordijntje, koffers voor het beetje kleding wat men heeft in te bewaren.

 

Hierna gingen we bij het Sani Top Chalet,
eten wat de pot schaft, wat bestond uit Lasagne, groene bonen, brood en salade.
Het gebouw had de inrichting van een bedrijfskantine uit vroeger tijden, en
buitenlucht maakt hongerig, dus ieder had wel trek, en het was niet verkeerd,
zeker als je de omstandigheden in ogenschouw neemt was het knap wat hier
klaargemaakt was. Daarna hadden we nog tot 13.15 uur de gelegenheid tot benen
strek, dan nemen we hartelijk afscheid van de bevolking en gaan weer de zelfde
weg terug en krijgen alleen om 13.50 uur nog een stop bij een controlepost voor
een stempel in ons paspoort.

 

Maar ook de weg terug was zeker de moeite
waard, nu zag je ook goed al die bochten en slingerpaadjes waar we langs omhoog
gegaan zijn en dus ook weer langs terug moesten. Onderweg zagen we zowel op de
heen als op de terug weg de echte sportievelingen, op mountainbikes en te voet
de bergwandelaars.

Nadat we weer veilig en wel bij ons
overnachtingadres zijn afgezet, bedanken we de chauffeurs voor hun goede zorgen
en namen afscheid. Paul vraagt ons of er nog liefhebbers zijn om over een
uurtje vanaf het restaurant richting een mooi uitzicht punt te wandelen om de
benen te strek. Wij en nog zes medereizigers melden zich bij Paul, het werd een
boeiende wandeling, zeker met alle informatie die we van Paul over dit gebied
kregen. Ik vond het na deze bijzondere maar ook spannende tocht van vandaag, heerlijk
om op deze manier te ontspannen in de prachtige natuur.

 

De avond brengen we door in “The Bergview ala
carte restaurant met een dining experience in een intieme stijl”, de sfeer was
goed alleen het licht wel erg intiem, om de menukaart te kunnen lezen, moesten
we dicht bij de schemerlampjes gaan staan.

 

Het was een mooie afsluiting van een
bijzondere dag in een schitterende omgeving.

 

 

 

Zondag 22 oktober; de 13e dag, Sutterheim, East
London (ca. 575 km).

 

Vandaag
wacht ons een lange reisdag, we vertrekken om 08.00 uur met bewolkt

 

weer
en als we net onderweg zijn zien we langs de snelweg apen die op hun ontbijt
zitten te wachten. Dat hebben de mensen ze geleerd, door uit auto raampjes
voedsel naar hen toe te werpen, verteld Paul ons.

 

Onze
tocht gaat door het onbedorven en indrukwkkende landschap van het vroegere
Transkei. Tegen 10.00 uur houden we onze koffiestop en als we rond 10.45 uur
weer op weg gaan en via Kokstad richting de N2 rijden volgt er een oponthoud, door
een kudde Koeien op de weg. We komen door het plaatsje Qumbu, waar de
voormalige president Nelson Mandela woont. Om ca.13.00 uur houden we in de
plaats Umtata de voormalige hoofdstad van Transkei onze lunchstop bij een
gezellig restaurant waar wij voor ons vier o.a. Steak,Tuna en melkschommel
bestelden. Het smaakte ons goed en konden er weer tegen, we hebben nog een paar
uur te gaan. Onderweg zien we veel huisjes in een bepaalde kleur, Paul verteld
ons de betekenis hiervan. De kleur geeft een stam aan, zo is o.a. Pink de kleur
van de Zulu’s, en Turquis, staat voor Transkei, wat sinds 1976 onafhankelijk
is.

 

Ook  moest Simon steeds voor los lopend vee
afremmen, en bij een spoorbaan zagen we een hele groep geitjes achter elkaar
aan gaan. Als
we tegen 17.00 uur bij het Manderson Country Retreat Hotel aankomen en de
kamersleutels in ontvangst nemen weten we niet wat we zien, het park waar we
door heen lopen is schitterend aangelegd met prachtige bloemen en planten.

 

De
appartementen c/q kamers, waren mooi en pas klaar, het rook nog nieuw, maar je
hebt altijd baas boven baas, twee stellen hadden een compleet huis met alles er
op en eraan. Een van de twee stellen had zelfs een super bungalow dus de grap
van wie hebben jullie hier omgekocht was de komende dagen veelvuldig te
horen.

 

Jammer
dat het maar voor één nacht was, maar toch leuk meegemaakt te hebben.

 

Het
diner werd door vriendelijke dames verzorgd in het sfeervolle restaurant, met  een boeiende fotogalerie van de meest
belangrijke gebeurtenissen en mensen uit hun roerige geschiedenis. Ik eindig
deze dag, met de tekst van een groot man.

 

“Nelson
Mandela noemde Zuid-Afrika ooit een ‘Regenboognatie’.

 

Een
prachtige omschrijving voor de veelkleurigheid van het land,

 

de
bevolking, de cultuur maar ook voor de Zuid-Afrikaanse keuken”.

 

Maandag 23 oktober; de 14e dag, Addo Olifant
Park, Port Elizabeth (ca. 350 km).

 

Vanmorgen
om 08.00 uur vertrokken, gaan via de universiteitsstad Grahamstown,

 

waar
we rond 11.30 uur een kwartiertje konden rondkijken op het Church Square en     diverse kerken zien, wat best de moeite waard
was om daar even de benen strek te hebben. Tegen 12.30 uur komen we aan bij het
Addo Olifanten Park, waar we eerst de gelegenheid krijgen om te lunchen. Daarna
rond 14.30 uur konden we in de al voor ons allen gereedstaande open truck instappen,
en werden door de chauffeur/ rancher welkom geheten, die ons daarna in het Olifanten
park ging rond rijden, waar we naar uitgekeken hadden, en misschien ook nog
anderen dieren zien.

 

Er
werd ons verteld dat hier ongeveer 300 Olifanten leven. Het park werd in 1931
gesticht om de 11 laatste Olifanten van de Kaap te beschermen.

 

We
hoefden niet lang te wachten op de grote jongens en meisjes, vlak nadat we het
park inreden, kwamen ze al vanuit de struiken de weg op, om over te steken naar
de andere kant, wat de nodige oh’s en ah’s te horen gaf, want er liepen ook
diverse hele kleine baby Olifantjes bij. Ze zijn de auto’s met inzittenden
duidelijk gewend want ze kijken wel onze richting op en snuffelen wat aan de
auto maar lopen gewoon weer verder, heel bijzonder dit mee te maken, je kan ze
bijna aanraken.

 

Als
de rit verder gaat zien we nog wat Zebra’s, een Vlakvark en Koedoes onderweg.
De chauffeur rijdt dan regelrecht naar een grote water poel en daar staan ze
met elkaar al langs de kant te badderen. Het is een schitterend schouwspel,
zeker als de baby Olifantjes te dicht bij de water kant komen en het water in
glijden en dan moeilijk weer naar boven kunnen komen, na een paar keer
tevergeefs aange- modderd te hebben komen de tantes ze dan toch maar de
helpende slurf bieden en duwen ze de baby’s weer op de kant. Dan gaan de
Olifanten het water weer verlaten en loopt de kudde achter elkaar aan rustig
weg.

 

We
zien later een groep Impala’s rustig grazen, zien nog wat bijzondere vogels, en
dan houdt de chauffeur ineens stil, zien niet waar voor maar hij zegt ons, moet
je horen, dat gebrul daar in de verte. En dan zien we hem de echte Lion King
van de dierenwereld, geweldig de geluiden die hij maakt en dan het schudden van
zijn lijf. Hierna hielden we later nog even stil voor het echtpaar Stoffel de
Schildpad die niet voor uit te branden waren. De chauffeur ging hierna
regelrecht naar het eindpunt waar ook Simon al op ons wachtte en we afscheid
van de rancher namen.

 

We
zetten onze reis voort naar het havenstadje Port Elisabeth, tot onze verrassing
zien we onderweg nog Impala’s, Giraffen, Apen en Struisvogels. Houden nog een
koffiestop en daarna rijden we door naar The Chapman Hotel. Onze kamers keken
op de haven uit en zagen later iedereen op de balcons naar de haven kijken en
foto’s van elkaar en het uitzicht maken wat er weer goed uitzag.

 

Dinsdag 24 oktober; de 15e dag, Knysna,
Plettenberg Bay (ca. 275 km).

 

Na
het ontbijt gaan de koffers de bus weer in en vertrekken we om 08.00 uur, het
is dan al 30º. We gaan een schitterende route rijden naar het Tsitsikamma Nationaal
Park, wat na het Krugerpark waarschijnlijk het populairste NP van het land is, verteld
Paul ons. Na een mooie tocht komen we om 10.30 uur bij het NP aan, waar niets
te veel over geschreven en gezegd is. Aan de rand van het park met uitzicht op
de bergen en een terras boven het water drinken we eerst koffie en krijgen nog
de gelegenheid hier wat rond te lopen en foto’s te maken. Rond 11.15 uur gaan
we met Paul, in het in 1964 gestichte park met het berggebied van de
Tsitsikamma Mountains, een wandeling maken door het prachtige bosgebied langs
de kust en is beroemd om haar vele vogelsoorten. Tijdens de wandeltocht over de
houten looppaden moeten we vaak diverse trappen op en af en Paul heeft er
aardig de pas in, die wij hem laten afremmen, want we willen ook nog wel wat
zien van al dit moois en op de foto/film vastleggen, Als we bij de beroemde
hangbrug over de Storms Rivier in het hartje van het park zijn aangekomen
krijgen we twee uur vrije tijd om, of over de hangbrug naar de andere kant te
gaan, of om nog wat in het park te wandelen. Later las ik dat het park werd
gesticht om het regenwoud te beschermen. Dit bosgebied is een van de laatste
overblijfselen van een regenwoud dat nog niet zo lang geleden de hele kust
bedekte. Hier mogen we terecht blij om zijn, want het is hier schitterend, wat
ik vanmorgen gezien heb.

 

Dan
wordt het tijd om Paul en Simon weer op te zoeken, en als iedereen weer tevreden
in de bus zit, wil Paul ons nog iets laten zien. Bungy Jump vanaf de Bloukrans
Bridge boven de Bloukrans river, 216m pure adrenalin, stond in de folder
geschreven. Leuk om te zien Paul, maar zij liever als ik.

 

Na
dit onverwachtte spektakel rijden we door naar ons overnachting adres,

 

waar
we in de middag aankomen bij ons hotel Lagoona Inn te Knysna voor twee nachten.
Het was hier koud, niet echt aangenaam weer en nodigde niet uit tot een
wandeling langs de Lagoone. Dit hotel heeft geen restaurant dus had Paul in het
dorp een tafel voor ons gereserveerd. Hier werd weer tijdens het eten de
bijzondere en mooie dag die we vandaag beleefd hadden met elkaar doorgenomen.

 

Woensdag 25 oktober; de 16e dag, Knysna.

 

Vanmorgen
vertrekken we om 08.30 uur richting het kantoor van de Ocean Safaris voor Whale
& Dolphin Watching. Bij aankomst werden we welkom geheten en kregen we
gelijk de zwemvesten aangereikt en moesten die ook al aantrekken. Ook hier
moesten we weer een formulier invullen dat het voor eigen risico is als we met
de safari meegaan. We gingen hierna lopend richting het strand waar de boten
lagen en we even later aan boord konden gaanen de boot daarna per tractor richting water werd gebracht, Het
was een grote open boot waar we een twee uur durende safari mee gaan maken.
Hopelijk houden we het droog want er hangen donkere wolken en er valt al een spatje
regen. We hebben een paar Dolfijnen en een hele kolonie Zeehonden gezien, maar
geen Walvissen helaas. Dan gaan we weer terug richting het strand en daar wordt
de boot ook weer met een tractor het water uit getrokken en kunnen wij op het
strand uit de boot stappen. Hierna wordt er nog een groepsfoto gemaakt met de
zwemvesten aan en krijgen we later bij het kantoor de helft van ons geld terug
wat al verteld was door Paul als we geen Walvissen zien is dat de afspraak,
keurig geregeld mag je wel zeggen.

Na
verloop van tijd gaan we richting een wat luxere boot voor een tocht over de
bekende Knysna Lagoon waar we ook de gelegenheid krijgen om te lunchen, waar
ieder ook dankbaar gebruik van maakt. Inmiddels is het weer ook wat beter
geworden als we weer bij de aanlegsteiger aan komen en van boord gaan en ook gelijk
dicht bij het centrum zijn en daar nog wat vrije tijd hebben om wat rond te
kijken en/of geld te pinnen. Dan brengt Simon ons met Paul weer richting het
hotel en hebben we een paar uur voor ons zelf, voordat we naar het centrum gaan
om bij het bekende Afrikaanse JJ”s Restaurant Knysna te dineren.

 

Het
was een geslaagde avond, dit restaurant, het eten, en de entourage perfect.

 

Donderdag 26 oktober; de 17e dag, Knysna,
Oudtshoorn, (ca. 150 km).

Na
het ontbijt gaan we rond 08.00 uur op weg naar Oudtshoorn. We rijden door het
afwisselende landschap van de Kleine Karoo, via Moselbay, Kaaiman pass, George
plaats, met de koffiestop te Bergen. Dit gebied neemt bijna éénderde van Zuid
Afrika in beslag. Na een ontspannen koffiepauze gaan we weer op pad en komen
tegen

 

12.15
uur aan bij de Cango Ostrich Farm of Struisvogelfarm, nadat de gids ons
hartelijk verwelkomd had werden we eerst meegenomen naar de kraamkamers en/of
broedkasten met uitleg over de diverse soorten Struisvogel eieren. Toen was het
tijd om naar de Struisvogels zelf te gaan, waar de gids liet zien hoe dik het
verenvacht is wat de vogels hebben, en liet hij het voer uit zijn mond, weg
pikken door Linda een gewillige Struisvogel, wij mochten het ook laten doen als
we wilden, ik vond het wel leuk voor een foto, Linda was snel, maar deed me
geen pijn. Mannen tot 70 kg. werd gevraagd of ze een ritje wilden maken op een
Struisvogel. Johan werd min of meer aangewezen omdat hij de lichtste van het
gezelschap was, de Struisvogel had een kapje op het hoofd, dat vlak voor het
lopen werd weggehaald, hij moest de vlerken van de vogel vasthouden met een
verzorger naast- en achterhem aan rennend liep de vogel als een speer weg tot
het einde van de kleine rodeo, waar Johan er gelijk weer vanaf geholpen werd.
Hij vond het geen prettige ervaring zei hij mij later.

 

We
kregen nog wat vrije tijd om rond te kijken en/of foto’s te maken. Zelf bij de
souvenirwinkel een klein donsig/pluche struisvogel gekocht.

Rond
13.15 uur gingen we richting de Cango Wildlife Ranch, wat sinds 1993 een van de
belangrijkste cheeta-fokkerijen in Afrika en één van de vijf beste natuur- beschermingsinstituten
ter wereld is. We gebruikten hier ook de lunch, voordat we door het park werden
rond geleid. De parkrancher liep na de lunch met ons via verhoogde wandelpaden
boven een natuurlijke bushveld-omgeving.
Het gaf een open en vrij beeld, zoals wij niet kennen in de meeste dierentuinen.

 

Na
afloop van deze interessante rondleiding, wilden een aantal nog wat wilde jonge
dieren aaien, voorgéén gering bedrag, dat ging onder
strikte voorwaarden,   bewaking en
verzorgers gaan mee de hokken in en blijven bij de wilde dieren.

 

Toen
ieder tevreden en voldaan, met foto’s van de aai sessie, weer naar buiten kwamen,
was het de hoogste tijd om naar ons volgende overnachtingadres te gaan wat
volgens Paul een tentenkamp was.

 

Als
we met de bus aankomen bij de parkeerplaats van het tentenkamp, weten we niet
wat we zien. En daarna met een aantal golfkarretjes achter elkaar naar onze “tent”
gebracht werden en binnen kwamen was de verbazing helemaal compleet, veel
hotels kunnen hier niet mee concureren, in één woord geweldig.

 

Toen
we later op ons terras, van de aanwezige koffie/thee service genoten, zagen we tot
onze verbazing in het meer twee Nijlpaarden, en aan de overzijde werden de
Olifanten uitgelaten door hun verzorgers. Toen het tijd werd om ons op te
frissen kon dat buiten achter een rieten scherm en onder een stortdouche.

 

Tijdens
het goed verzorgde diner raakten we niet uitgesproken over deze mooie dag en
dat het weer jammer was hier bij Buffelsdrift maar één nachtje te blijven.

 

Vrijdag 27 oktober; de 18e dag, Oudtshoorn,
wijngebieden (ca. 425 km).

 

Na
het ontbijt konden we nog even wat foto’s maken van de Karoo Wedding Chapel,die
boven het water staat, wat in deze omgeving romantisch aandoet.

 

Daarna
was het de hoogste tijd om te vertrekken, gaan via het heuvelachtige en
afwisselende landschap richting de wijngebieden tussen Paarl en Stellenbosch,
naar ons overnachtingadres Joie De Vivre te Paarl.

 

Onderweg
via Oudtshoorn naar Barrydale, om 11.00 uur koffiestop bij een mooie groene
omgeving waar de parasols al klaar stonden, het werd al aardig warm. Daarna zet
Simon de tocht voort via een mooie bergpas die gelijk op film wordt vastgelegd.
We lunchen te Suurbraak wat buiten onder de palmbomen plaatsvindt. Om
vervolgens via Stellenbosch en de Helderberg tegen 15.10 uur bij Hermanus halt
te houden in de hoop dat de Walvissen ons hier wel gunstig gezind zijn.

 

De
‘walvisomroeper’ patrouilleert door Hermanus en blaast op zijn hoorn wanneer
het een goed moment is om te gaan kijken. En we hebben ze gezien, wat een grote
beesten, alleen het op beeld vastleggen is voor een amateur bijna onmogelijk,

 

We
gaan dicht bij de kust, waar diversen terrassen zijn nog wat drinken, zodat we
er nog goed zicht op hebben en later naar de bus gaan. In de bus zelf deed
Johan samen met medereizigers nog een poging de walvissen te filmen en net als
ze stoppen springt er een uit het water omhoog, dan toch maar weer de camera’s
laten draaien helaas er gebeurt niets meer, maar dan als ze weer stoppen als of
ze het voelen springt er weer één omhoog, om gek van te worden. Ach je kan niet
alles hebben tot nu toe hebben we al veel geluk gehad, Uiteindelijk zegt Paul
sorry maar we moeten nu toch echt verder gaan. Het Joie De Vivre complex, lag in
een mooie natuurlijke omgeving, onze kamer was wel wat klein, maar keek uit op
de bergen en een mooi aangelegde tuin, we verblijven hier twee dagen.

 

Na
deze toch weer bijzondere dag, gaan we voor het eten eerst nog wat drinken in
de gezellige familiebar. Hier wordt later ook het diner geserveerd een soort
Lasange.

 

Tijdens
het eten deelt Paul ons mede; helaas, doordat de Paardenstallen geruimd zijn, en
er hier nu momenteel een vliegenplaag heerst, waar de eigenaar van dit complex
erg mee zit, en het niet heeft kunnen voorkomen dat er toch nog in wat kamers
overlast van kan zijn. Een aantal onder jullie vinden dat niet prettig, hebben
zij mij verteld, zodat we morgen naar een NH-hotel in de stad gaan verhuizen.

 

Paul
vindt het jammer dat bijna aan het einde van de reis wat mis moet gaan, maar
hoopt dat ieder zich in dit besluit van het hoofdkantoor kan vinden.

 

Wij
zelf vinden het jammer dat we nu naar zo’n grote Hotelketen in de stad gaan,
hier in de natuur is meer iets voor ons.

 

Zaterdag 28 oktober; de 19e dag, Wijngebieden.

 

Vanmorgen
zit ieder na het ontbijt nog even van de omgeving en het zonnetje te genieten
tot dat de koffers weer de bus in gaan en we door het wijngebied van Stellenbos
rijden. Het is 27º als we door dit prachtige plaatsje een rondrit maken. Daarna
ruim vrije tijd krijgen, onderweg zagen we al dat er een groot feest ter
gelegenheid van de VOC was, en krijgen de gelegenheid ons tussen de feestende
mensen te begeven. Er waren oude spelen en een echt Afrikaanse (soort Braderie)
markt met veel kunstwerken. Er traden Fanfaren groepen op gelijk een soort
taptoe, zoals wij kennen, vaandel zwaaien op moderne muziek, diverse toespraken
werden er gehouden. Bij de koffie was zelfs feestgebak te bestellen, wat we dan
ook deden. Er werd ook nog met oude kanonnen geschoten door mensen in oude
uniformen. Door het zonnige weer zag het er allemaal erg vrolijk uit, ik vond
het leuk, deze feestdag deels mee te maken.

 

Na de
lunch voor ons met, Spagetti en Kipfilet-Champignons. Daarna rijden we eerst
nog langs de vele druivenranken, voordat we naar een wijnboerderij gaan om daar
hun eigen streekwijn te proeven. Het was leuk om mee te maken, maar mijn wijn
is het niet, ben meer van de zoete Duitse witte wijn, Johan vond het wel
lekker, ach smaken verschillen gelukkig. Een aantal hadden helemaal niets met
wijn, gelukkig kon Paul iets voor hen met bierproeven regelen.

 

Toen
iedereen weer vrolijk in de bus zat reed Simon gelijk naar het vervangende

 

NH
The Lord Charles Hotel, waar we om 17.00 uur aan kwamen, Niets mis mee maar het
natuurlijke en/of landelijke van de Lodges en parken was toch mooier ook al is
het misschien niet zo lux, maar het zij zo.

 

We
hadden s’avonds in een grote eetzaal de gelegenheid aan het buffet deel te
nemen, dat deden we dan ook en daarna ging ieder naar zijn kamer terug.

 

Zondag 29 oktober; de 20e dag, Wijngebieden,
Kaapstad (ca. 150 km).

 

We
vertrekken na het ontbijt, rond 08.00 uur richting Kaapstad, als we geluk
hebben is het dan nog rustig onderweg hoopt Paul, en hij kreeg gelukkig gelijk.
We krijgen vandaag ook alvast Anna, de vervangster voor Paul met ons mee. Wij
gaan vanavond helaas afscheid van elkaar nemen, hij kreeg andere verplichtingen
bij zijn bedrijf. Paul vertelde ons in het kort wat we gingen zien en beleven
vandaag. We rijden via de mooie kustweg richting Falsebaai, langs de
marinehaven van Simonstown, stoppen bij het Cape Point, De Cape of Good Hope,
de pinguïns bij Boulders Beach, lijkt een mooie dag te worden.

 

Wat
heb ik genoten van deze rit, prachtige gele en oranje Proteas, en meer moois
aan bloemen en planten en nog Gnoes gezien langs de weg. Tegen 10.00 uur
arriveren we bij de parkeerplaats van Cape Point, het is dan 25º, om 11.00 uur
weer terug bij de bus zijn, en kijk uit voor de Beerbavianen, het  zijn razendsnelle zakken- rollers, geef ze niets
te eten waarschuwde Paul ons. We kiezen er voor om in drie minuten per
kabeltram, voor een paar Rand naar boven te gaan. Het laatste stuk naar de top,
waar de vuurtoren staat, een beroemd baken voor Zeevaarders, kon je alleen via
de trappen bereiken. Eenmaal boven hebben we een schitterend uitzicht naar het
middelpunt. Er stond een paal met daaraan bordjes met afstanden naar o.a. Amsterdam
9.635 KM, Sydney 11.642 KM, en nog meer verre oorden. Je zal het moeten lopen,
Henk is een stuk naar beneden gegaan en heeft ons allemaal over de rand naar
beneden kijkend op beeld vast gelegd, leuk voor later. Met elkaar gauw naar
beneden gelopen want Paul en Simon verwachten ons op tijd terug bij de bus. We
gaan gelijk door naar het puntje van het Kaapse Schiereiland.

 

Hierna brengen we een bezoek aan het Zuidelijke
puntje van het Kaapse Schiereiland wat garant staat voor schitterende
uitzichten over de Atlantische oceaan en de enorme kliffen aan de
Zuid-Afrikaanse kust. De hoge kliffen en de eindeloze zee en het uitzicht over
het Afrikaanse binnenland geven je echt het idee dat je het einde van Afrika
hebt bereikt.

 

We hebben hier ruim een halfuur rondgekeken,
gelopen en foto’s met elkaar en met de hele groep inclusief Paul en Simon voor
het bekende bord Cape of Good Hope gemaakt als herinnering aan deze mooie reis
die bijna ten einde loopt.

 

Daarna riep Paul iedereen weer bij elkaar om
op bezoek bij de Pinguïns te gaan.

 

We gaan naar de omgeving tussen Simon’s Town
en het Cape of Good Hope Nature Reserve, om bij Boulders, de beschermde kolonie
van meer dan 2300 Brilpinguïns te bezoeken. Toen Simon de bus geparkeerd had,
moesten we nog een lange wandeling maken door deze natuurlijke omgeving, dicht
langs het water, en dan, ineens zien we tot onze verrassing, die hele leuke
beestjes waggelend, zomaar voor je uit lopend. Bij het water een hele kolonie
achter elkaar aan staan, alsof ze op de tram wachten. Er waren in en langs het
water en op land hele grote rotspartijen en beton blokken waar de Pinguïns vrij
rond liepen, konden schuilen, en waar wij ook over heen konden lopen om ze te
zien en op beeld vast leggen.

 

Tegen 13.30 uur vond Paul het tijd om
richting de bus te gaan en een lunchadres op te zoeken, voordat we naar ons
laatste Hotel Lady Hamilton te Cape Town gaan.

 

Daar aangekomen bereiden we ons vast voor op
het vertrek van morgenavond.

 

Om 19,30 uur gingen we naar een door Paul
voorgesteld Afrikaans Restaurant.

 

We werden daar door, Afrikaans geklede dames
en heren welkom geheten, voordat we naar de eetzaal gingen, konden we nog in
het mooie Afrikaans aangeklede pand rondkijken, waar exposities, en souvenirs,
te bezichtigen en/of te koop waren.

 

Eenmaal
in het restaurant konden we plaatsnemen aan de lange gereserveerde tafel, en
kwamen de dames met waskommen om de handen in te wassen langs, alvorens
gevraagd werd wat we wilden drinken, en daarna vertelden ze wat er deze avond
ging gebeuren en dat op speciale vazen het eten wat we kregen geschilderd stond
aangegeven. Er werden kleine Afrikaanse hapjes geserveerd, van voorgerecht tot
hoofdgerecht. Het is een leuke ontspannen avond geweest met ter afsluiting nog
een muzikaal optreden door het personeel.

 

Daarna
gingen we terug naar het hotel en is het afscheid van Paul een feit, iedereen
dankte hem hartelijk voor de goede zorgen en de prettige, leuke begeleiding
door hem, en wenste hem nog veel goeds toe.

 

 

 

Maandag 30 oktober; de 21e dag, Kaapstad.

 

De
koffers voor de laatste maal de bus in, wij van ons laatste ontbijt genoten,
dan is het de hoogste tijd voor vertrek. We hebben nog veel te zien vandaag, Anna
verteld dat we eerst naar de Tafelberg gaan. Wat een pech, als we tegen 08.30
uur bij de ingang van de kabelbaan aankomen om naar boven te gaan, is het zicht
slecht, we kunnen nog wel een deel van de stad beneden ons zien liggen, maar
Anna zegt tegen de teleurgestelde groep, dat het weinig zin heeft met de
ronddraaiende kabelbaan te gaan, want jullie zien er niets van. We konden hier nog
wel wat foto’s maken, we zagen zelfs nog wat van het Robbeneiland. Hierna gaan
we richting het centrum van Kaapstad, wat al in kerstsfeer is, om koffie te
drinken. Anna gaat met ons een kerk in en zien er een tot restaurant, omgebouwd
deel van een kerk. Heel apart zo tussen de bogen van de kerk en de
gebrandschilderde ramen, we zaten met elkaar aan een grote ronde tafel en namen
koffie met taart om de teleurstelling wat te verzachten.

 

Na
de koffie maken we met de bus een rondje Kaapstad waar we mooie spierwitte
gebouwen zien, met de bergen en nog zwaar bewolk, op de achtergrond. Voor de
liefhebbers is nog tijd om het cultuurhistorisch museum in het voormalige

 

VOC-gebouw
te bezichtigen. Het is een interressant museum waar we geen spijt van hadden
dat we hier een bezoekje aan brachten.

 

Tegen
11.15 uur komen we aan bij Kirstenbosch National Botanical Garden.

 

We
kunnen hier tot 12.00 uur alvast rondkijken, en daarna gezamenlijk van onze
laatste lunch, in het restaurant bij de tuin kunnen genieten, wat met gemengde
gevoelens is. Deze bijzondere en mooie reis is bijna teneinde dus we gaan
elkaar straks verlaten, maar na de lunch hebben we nog tot 15.30 uur de
gelegenheid ons in dit park te vermaken. Het park heeft niet alleen de meest
mooie bloemen en planten te bieden, maar ook een heel scala aan prachtige
beelden die door het hele park stonden om te bekijken. Daarna brengt Simon ons
met Anna naar het bekende  Victoria and
Alfred Waterfront, wat een mekka is voor winkelliefhebbers, en aan de haven
ligt. Als we om 16.30 uur naar buiten lopen is het zonnig en helder en zien we
in de verte de Tafelberg liggen de lucht is helemaal open, jammer maar ik heb
het wel op beeld vastgelegd en kan hij bij de foto van vanmorgen met regen en
zware bewolking om 09.00 uur. We hebben hier nog wat rondgelopen en op een
binnen terrasje nog wat gedronken, wat meerderen van ons gezelschap gelijk
tijdig deden. Waarna Anna ons tegen 18,00 uur weer ophaalde om ons met Simon
naar de luchthaven te brengen.

 

Nadat
een ieder zijn koffers had, moesten we ook van Simon hartelijk afscheid nemen
en bedankte hem voor zijn fijne gesprekken en bovenal dat we weer veilig bij de
luchthaven aangekomen zijn. Tot slot Anna nog bedankt voor haar begeleiding de
laatste dag, dan is het tijd richting de incheck balie te gaan voor de terug
reis.

 

We
vertrekken pas rond 23.45 uur dus gaan we als groep nog het laatste avond maal
gebruiken op de luchthaven. En nemen alvast afscheid van elkaar, want als we op
Schiphol morgen de 31e oktober op de verwachtte aankomst tijd 10.45
uur zijn, en bij de kofferband staan te wachten, is iedereen al met zijn hoofd
thuis en wil dan ook zo snel mogelijk weg is mijn ervaring.

 

Dinsdag 31 oktober; de 22e dag. Kaapstad,
Amsterdam.

 

Na
een goede vlucht, die zonder problemen was verlopen landen we tegen 11.00 uur
op Schiphol en nadat iedereen de koffers had was het inderdaad een snelle kus
of een zwaai en weg was de vakantie. Iedereen was weer thuis en zo hoort het
ook fijn om weg te gaan maar nog fijner om weer thuis te zijn.

 

Wij
vieren hebben een geweldige reis gehad en alles is gelukkig met ons goed gegaan
en ik mag zeggen voor herhaling vatbaar.

 

Ik
kan een iedereen Afrika aan bevelen het is een mooi land en de mensen
vriendelijk, de dieren en parken geweldig, half oktober een prima reistijd
omdat de bomen en struiken nog zo goed als kaal zijn zie je de dieren ook wat
sneller, het weer wisselend, omdat wij via Johannesburg naar Kaapstad, en door
de bergen geweest zijn, is het weer ook iedere keer weer anders.