november 17, 2018
Breaking News

Canada & Alaska: nationale parken & een fantastische cruise

ADVENTURE TOUR, uit de Zeetour gids, met:
Alaska en het Denali National Park, met
de Holland America Line, totaal 15 dagen.
En één week privé, met een huurauto door
de Nationale Parken van Canada.
Vanaf
23 mei tot 12 juni 2011.
Voor wie in een tijdsbestek van twee
weken de hoogtepunten
van Alaska wil zien, is de Denali
Adventure Tour zeer geschikt.
U begint uw reis met een landtour, waarbij o.a. een tour door het Denali National Park, een treintocht met de
McKinley
Explorer en een tocht per radarboot zijn inbegrepen. Aansluitend maakt u een acht daagse cruise met een bezoek aan de gletsjers van Glacier Bay, de plaatsen Haines/Skagway, Juneau, Kitchikan en meer.

Maandag 23 mei de 1edag; van Amsterdam via Seattle, naar Fairbanks te Alaska.

Vanmorgen om 06.00 uur is het dan eindelijk zover dat ons
Alaska avontuur werkelijkheid wordt. Aaf en Henk zijn inmiddels gearriveerd en het wachten
is op de taxibus die ons naar Schiphol brengt, als Joey de zoon van Jacco er
is, gaan de koffers de bus in en kunnen we vertrekken. Het is nog rustig op de
weg en zijn op tijd bij Schiphol. Na de incheck en paspoort controle is het
tijd voor de koffie om daarna naar de Gate te gaan, de boarding is om 08.40 uur
en de vertrektijd is 10.15 uur. Nadat iedereen aan boord was vertrokken we
keurig op tijd richting Seattle. Na een goede vlucht van ruim tien uur nemen we
later het vliegtuig om 13.50 uur plaatselijke tijd en een vluchttijd van ongeveer
drie en een half uur, naar Fairbanks in Alaska. Als alles volgens de planning
verloopt komen we om 16.25 uur plaatselijke tijd aan. Het werd ruim een uur
later dat we landen, maar wat was het mooi onder ons wat we allemaal zagen ijs,
sneeuw, bevroren meren, bergen en prachtig weer dus dat uur hebben we niet eens
gemerkt. Ik weet nu al dat we veel natuurschoon zullen zien de komende dagen.
Nadat alle formaliteiten afgehandeld waren en we de koffers hadden gingen we op
zoek naar een taxi en komen na vijftien minuten aan bij het Best Western Hotel
en checken in voor één nacht, wat we zelf vooraf extra geboekt hadden.
Inmiddels is het 18.00 uur als we op de kamer zijn en spreken om 19.00 uur af
om te gaan kijken waar we wat kunnen eten. Het is in Alaska volgens de
bevolking extreem warm voor de tijd van het jaar, wij treffen het dus. Op loop
afstand vonden we een restaurantje waar we nog wat konden eten was simpel en
goed. Daarna terug naar het hotel, daar samen nog koffie gedronken en tot 22.00
uur verplicht op gebleven, om de Jetlag tegen te gaan wat ons tot op heden toch
iedere keer goed lukt, dan mogen we eindelijk naar bed.

Dinsdag 24 mei de 2e dag; Fairbank, Princess
Alaska Lodges, v.d. HAL, Fairbanks.

Na een goede nachtrust en een heerlijk ontbijt, koffie,
roerei, pancakes en wafels die we zelf konden bakken en zelfs met warme kersen,
gingen we tegen 11.00 uur naar het Fairbanks Ice Museum in het historische Lacey Street Theatre. Was heel
bijzonder om te zien, vooraf werd er een film vertoond waar men liet zien hoe
uit blokken ijs de meest mooie dingen geschaafd, gezaagd en geslepen werden. Na
afloop van de film werd er achter glas in een koelruimte een kleine
demonstratie gehouden en werd een afbeelding in een stuk ijs gegraveerd heel
kunstig. Daarna konden we in de ijskoude ruimtes met onze dikke trui aan, de gemaakte ijssculpturen bewonderen welke tijdens
wedstrijden en festivals gemaakt zijn en nu tentoon gesteld staan.

Hierna in de omgeving wat rondlopen en koffiedrinken, het is
bijzonder warm voor de tijd van het jaar horen we ook hier vertellen als we
verder lopen om naar het Pioneer-Park te gaan. We zijn nog net iets te vroeg in
het seizoen het park gaat pas vanmiddag open. Besloten eerst maar wat te gaan
eten en drinken bij een Subway broodjeszaak waar keus genoeg was. Hierna weer
naar het 15 ha grote terrein van het Pioneer Park wat een gevarieerd themapark
is en er teruggaan in de pionierstijd en de geschiedenis van Fairbanks, we zien
een saloon, er is een deel uit de tijd van de goudvondsten van een eeuw
geleden, ook is er een ruimte waar van alles wat met ijs, kou en strenge
winters, te maken heeft van sleden tot warme huiden als jas en houten ski’s, zien
winkels uit vervlogen tijden. Op het terrein zijn drie museums, een
boemeltreintje en een radarboot te zien. We gaan nog naar het Aviation Museum zien
er originele vliegtuigen, helikopter, motoren, oude militaire auto’s en lezen
verhalen over avonturen van beroemde bushpiloten en wat met luchtvaart door de
jaren heen te maken had.

Het werd tijd om naar het Hotel terug te gaan, de koffers
ophalen en met een taxi naar Hotel Princess van de Holland America Line gaan,
waar de Tour Director voor vijf dagen ons ontvangt en zich voorstelde als Scott
Terry, ons de kamersleutels en een map met gegevens van de vertrektijden
overhandigde. Een badge met onze naam en Nr. 16 A. gaf, wat op elke bus, boot
en trein staat, waar wij bij ingedeeld zijn. Het was een aardige Amerikaan. Nadat
we de koffers op de kamer gezet hadden, en na ons opgefrist te hebben, op het
terras aan het water eerst wat drinken voor we naar het restaurant gingen om
wat te eten. Het was een leuke dag geweest en hebben al veel gezien en rustig
aan kunnen doen voor we ons bij het Amerikaanse gezelschap aan sloten. Scott
had ons verteld dat wij de enige Nederlanders waren.

Woensdag 25 mei de 3e dag; Fairbank en de
Radarboot Discovery Tour.

Na een goede nachtrust en Amerikaans ontbijt, worden we om
08.15 uur met bussen van de Holland America Line bij ons hotel opgehaald en
zien het Nr. 16A., al op de voorruit staan.

Eerst krijgen we door de chauffeur, in Amerika blijkt dat
verplicht, uitleg over veiligheidsvoorschriften tijdens de rit met de bus,
nadat het zware gewicht bij de wielen is weggehaald, ook dat is verplicht als
er passagiers in de bus zitten als de bus stilstaat, dan pas gaan we op weg.
Als we aankomen bij de aanlegsteiger van de Radarboot staan er nog meer bussen
van de HAL. Ook is er een heel team aan gastvrouwen en stuwarts die gereed
staan om ons te begeleiden of vragen te beantwoorden. We weten niet wat ons
overkomt wat een perfecte organisatie, men is ook zeer behulpzaam en
vriendelijk. Nadat we een plekje op de boot voor ons vier hebben gevonden,
wachten we op de dingen die komen gaan. Ik maak nog wat foto’s van het
personeel dat achterblijft bij de Discovery Trading Post, wat ons hartelijk
uitzwaait als de boot gaat vertrekken. We worden door Scott welkom geheten en
hij verteld ons dat we over de Chena- en Tanana River varen en het één en ander
over het verloop van deze dag, ook stelt hij de kapitein, stuwarts en de purser
van de boot aan ons voor.

Tijdens het varen kijken we onze ogen uit als we de grote
veelal houten villa huizen op grote stukken land zien, plots scheert er een
watervliegtuig over en land vlak bij ons op het water. Er wordt doormiddel van
microfoons door de purser tegen de bushpiloot gesproken wat wij ook weer op de
boot kunnen horen. Men verteld ons wat ze allemaal met en door zo’n vliegtuig
kunnen, het is één van de belangrijkste vervoermiddelen ook in tijde van nood. Met
nog een kleine vliegdemonstratie verdwijnt het vliegtuig weer in de verte en
varen wij verder. Om later halt te houden bij een Huskeyfarm, en ook hier per
microfoon met de musher (trainer) gesproken werd, hij verteld over de
Iditarodwedstrijd voor slede honden. De musher werd verzocht een kleine
demonstratie te geven. Om zomers te trainen spannen ze de dieren voor een
tractor en rennen ze net als in de winter en blaffen net zo hard. Na afloop
gaan ze het water in, in plaats van door de sneeuw te rollen, leuk om weer te
zien.

Na weer een stuk door de natuur gevaren te hebben houden we
halt bij een zalmrokerij en een Indiaan legt uit hoe een Fish Wheel werkt en
hoe je de gevangen zalmen opensnijdt en schoon maakt om te laten drogen. We
varen verder en op een open plek wordt gekeerd en houden we halt bij de rokerij
waar we aanleggen. Bij een nagebouwd Athabasca Indianendorp gaan we van boord.
Hier worden we in ploegen verdeeld en inheemse gidsen geven demonstraties en
praten over het traditionele dorpsleven en de geschiedenis van hun stam. We
zien prachtige vachten en huiden van de dieren die hier leven, ook laat men de
speciale sneeuwschoenen de bekende “rakkets” en meer gebruiksartikelen aan ons
zien. Bij weer een andere hut geeft men een kleding demonstratie voor zomer en
winter met speciaal schoeisel wat daar weer bij hoort. Zien rendieren grazen,
er staan diverse tenten van zeildoek en met rendierhuiden zoals die vroeger
werden afgedekt om in de winter de kou enigszins buiten te houden.

Het was interessant om te zien en te horen hoe de mensen
vroeger en ook nu soms nog leven om zich tijdens strenge winters in de
afgelegen gebieden staande te houden.

Daarna is het weer tijd om aan boord te gaan en als we
wegvaren krijgen we de gelegenheid om voor in de boot, toastjes met zalmpaté te
halen, te proeven, en eventueel ook de blikjes met zalmpaté te kopen. We varen
nog ruim een uur om daarna afscheid te nemen van de kapitein en zijn bemanning,
en van boord gaan. We lopen met Scott en zijn collega’s richting Goldstream
Dredge 8, National Historic District Fairbanks, Alaska, waar we een stevige goede
warme lunch gebruikten, zoals de goudzoekers dat vroeger deden en ook wel nodig
hadden in die tijd.

Tegen 14.30 uur worden we door Scott verzocht om mee te gaan
richting het station en stappen in de gereedstaande open treinen, waar we met
Amerikaanse country muziek ontvangen werden en op de beeldschermen weer alles
konden volgen wat de conducteur en commentator Earl Hughes verteld en laat
zien, tijdens de rit die door een replica van de Tanana Valley Railroad gaat.
Genieten van de treinrit en wat men ons onderweg laat zien. Aangekomen bij de
Eldorado Gold Mine, stappen we uit de trein en lopen richting de oude
goudmijnen, waar we zien hoe ze via pompen en lange schepinstallaties het goud
inclusief stenen en zand omhoog halen en met veel lawaai weer in een geul laten
stromen waar roosters en matten liggen om het zand, steen en hopelijk ook nog
wat goud, grof uit filteren wat in de geul stroomt. Een goudzoeker die wel
lijkt weggelopen uit oude films rond 1938, verteld hoe het hele proces in zijn
werk gaat en uiteindelijk na veel zeef en spoelwerk in kleine schalen de
splinters goud overblijven.

Daarna lopen we naar een grote overdekte ruimte met lange
tafels en banken waar we plaats nemen en de schalen met aarde en zand al klaar
staan, om zelf ons geluk te beproeven, dat valt niet mee, maar met de nodige
hulp en een beetje geluk, hebben we met z’n vieren toch nog wat goud
“gedolven”. Wat we in twee hangertjes hebben laten maken, en daar is het hier
dan ook allemaal om te doen, maar het was erg leuk om zo terug in de tijd te
gaan.

Daarna werden we uitgezwaaid en ging de trein terug richting
het restaurant waar de bussen al op ons stonden te wachten. Na ons vertrek
hebben we nog een kleine stop bij de moderne Alyeska Pipeline waar het zwarte
goud
door stroomt, en loopt door het Noordpool landschap en werd op
reusachtige staanders gebouwd. Daarna rijden we door naar het hotel, waar we
rond 18.30 uur aankomen en naar de kamers gaan.

Na deze geweldige dag gaan we ons voor de avondmaaltijd
omkleden. Als we buiten komen is het nog heerlijk zonnig, dus besloten we om
nog wat te lopen en daarna naar het restaurant te gaan en weer iets lekkers
bestellen, wat we ons goed laten smaken, na het eten nog aan het water op het
terras gezeten. Zo gezegd het goede leven, daar hebben we nog wat met
Amerikaanse medereizigers gesproken. Zij vinden het heel bijzonder om ons
Nederlanders in het gezelschap te hebben. Daarna is het tijd om naar onze kamer
te gaan, morgen moeten we vroeg op voor het vertrek per trein, met Escorted
Group 16 A., naar het Denali National Park.

Donderdag 26 mei de 4e dag; Fairbanks, Denali
National Park.

Vanmorgen moesten de koffers om 06.00 uur voor onze
kamerdeur staan, zelf moeten we om 07.15 uur naar de hal van het hotel en na de
sleutels ingeleverd te hebben, wachten we op het vertrek met de HAL bus, om
naar het station van de “The McKinley Explorer” trein te gaan. Als we bij het
station aankomen, staan er weer gastvrouwen en stewards van de HAL ons op te
wachten. Zij wijzen ons naar het Holland America Line rijtuig met Car 1015
“Knik”, met de gereserveerde plaatsen seat 08c en 08d., Aaf en Henk
zitten tegen over ons, het is allemaal perfect geregeld tot nu toe. Nadat iedereen
in de trein zat werden we door de steward welkom geheten, hij zou ons de hele
treinreis op de hoogte houden van de bijzonderheden onderweg en ons waarschuwen
als er Beren te zien zijn. Scott had ons gisteren al geadviseerd, in verband
met de korte tijd die we hadden, om niet in het hotel te ontbijten maar in de
trein, is ook leuk om een keer mee te maken en het eten was goed. Hij had dus
niets te veel gezegd, het was een goed advies.

De trein had een glazen bovenkant dus we hadden overal goed
zicht en konden de wagons voor of achter ons in een bocht ook helemaal zien. We
keken onze ogen uit wat een wisseling aan natuur, zoals bergen, bossen en
meren. Ook lag er nog veel sneeuw en ijs onderweg in één woord geweldig wat een
natuurschoon er aan ons voorbij ging. Per wagon waren boven de zitplaatsen, en
daar onder het restaurant met een keuken en de bevoorrading, de toiletruimten
en een winkeltje. Voorin de wagon was een bar ingericht en konden de
liefhebbers een drankje en of koffie bestellen. In de trein lagen foldertjes
met wat er nog aan facultatieve excursies mogelijk was. Om zes uur vanavond was
er een Horse Drawn Covered wagon tours (huifkar) tocht door de natuur rondom
het park inclusief diner. Wij besloten deze bij Scott te bestellen, zo hebben we
en een mooie tocht en gelijk diner voor vanavond geregeld.

In de middag kwamen we aan bij het station en toen de trein
stopte zagen we de bussen en het personeel van de HAL alweer op ons wachtten.
Toen iedereen weer in de juiste bus zat reden we naar het recreatiepark vlak
bij het Nationale Park wat we al van verre zagen, wat een uitgestrektheid en
midden in de natuur. Nadat we uitgestapt waren moesten we ons bij een grote
centrale receptie melden en kregen gelijk de sleutels van onze kamers en een
plattegrond van het park, met de mededeling dat de koffers al op de kamers
stonden (de kamernummers zaten ook al in de map die we van Scott ontvingen
tijdens het kennis maken). De receptionist vertelde ons dat er een pendelbusje
is die door het hele recreatiepark rijdt met diverse haltes, zo ook bij onze
hotel vleugel. We konden vlakbij instappen en ons met het busje bij ons hotel
af laten zetten het was nog een aardige klim geweest met onze handbagage zagen
we vanuit het busje. Toen we bij onze kamers kwamen stonden inderdaad de
koffers al op ons te wachten, super. Het was inmiddels 14.30 uur dus we lusten
wel wat. We besloten om het park te gaan verkennen en zagen veel
eetgelegenheden, souvenirs, sportkleding, mode zaakjes en gezellige Bars. Bij
een soort Subway een broodje genomen en wat gedronken.

We lopen nog wat rond en gaan terug naar ons hotel waar we
nog wat drinken in een ruimte waar ook een biljard, voetbalspel en televisie
staat, er waren koffiefaciliteiten op de kamer dus namen we dat mee naar de
zithoek. Daarna gingen we ons gereedmaken voor de gereserveerde huifkar tocht.
Op een plek even buiten het park stonden al een aantal drivers met hun paarden
op ons te wachten. Toen iedereen aanwezig was en in de huifkar zat konden we
vertrekken. De zon scheen nog uitbundig, reden door de toendra een geweldige
tocht met de sneeuw nog op de bergen in de verte. Na ongeveer een uurtje rijden
hielden we halt bij een grote houten schuur, waar we naar binnen gingen. De
tafels waren al gedekt er stonden houten banken waar we plaats konden nemen. Wat
we allemaal te eten kregen is bijna te veel om op te noemen, diversen soorten
vlees, vis, sparrips, salades aardappelgerechten diversen groenten, en hapjes
als nagerecht. En allemaal even lekker, daarna was er gelegenheid met de driver
en/of paarden op de foto te gaan, voordat we aan de terug tocht van weer één
uur met nog steeds volop zon en niet koud begonnen. Weer terug bij het park nog
op een terrasje met mooi uitzicht een drankje genuttigd. Toen was het tijd om
na een lange mooie en bijzondere dag, terug te gaan naar onze hotelvleugel in
het park.

Vrijdag 27 mei de 5e dag; Denali National
Park, Tundra Wilderness Tour.

We moesten al om 05.30 uur verzamelen bij de centrale
receptie waar onze chauffeur/gids met de speciale bus, ons zes uur lang
begeleid en door het park rondrijd, op ons wacht.

Nadat iedereen een plaats in de bus heeft gevonden en de
chauffeur zich voorstelt en ons weer de verplichte veiligheidsvoorschriften verteld,
het gewicht wat voor het wiel staat weg haalt, gaan we vertrekken. Tegen 06.30
uur zien we al diversen Rendieren rondlopen. Later zien we een goed zichtbare 6194
meter hoge Mount McKinley de hoogste berg van Noord Amerika in de verte. We
rijden door de schitterende natuur, besneeuwde bergen stroompjes met ijs en uitgedroogde
riviertjes. Om 07.00 uur stapt een parkwachter in de bus en verteld ons het één
en ander over het park en dat er geen afval achter gelaten mag worden in
verband met de wilde dieren die daar dan ziek van kunnen worden. Nadat zij
vertrokken is gaat de tocht verder, plotseling houdt de chauffeur stil, hij
ziet in het veld, in de verte, twee beren rond scharrelen, dit is echt een
super gezicht om mee te maken ook al is het ver weg. Onze tocht gaat langs bijna
niet te beschrijven en steeds weer ander natuurschoon. We stappen uit om foto’s
te maken en van al het moois te genieten. Vlak bij de bus steken spierwitte
Dall Sheeps over en gaan een hoge berg op waar allemaal losse stenen liggen,
omdat ze allemaal als eerste boven willen zijn stoten sommigen de anderen zowat
van de berg af, alles gaat goed gelukkig, wat geweldig om mee te maken. Er
wordt regelmatig halt gehouden bij diverse uitkijkpunten en hutjes waar
sanitaire stops zijn.

En dan als we weer op weg zijn zegt onze chauffeur, dat we nu even heel
stil moeten zijn, hij heeft al door het voorruit twee Grizzly Beren ontdekt,
die hij via de videocamera gelijk op de monitor ons laat zien, waar ik zelf
soms ook een foto van maak want je kunt het anders bijna niet vastleggen, de
bus heeft kleine raampjes die moeilijk open gaan en iedereen wil het natuurlijk
zien. En dan komen ze van verre vlak langs de bus lopen, en iedereen houdt de
adem in, wat is dit spannend de adrenaline stroomt door me heen, dat ik dit mee
mag maken zo mooi. De chauffeur bedankte ons dat de beren niet afgeschrikt
werden omdat het goed stil was. Nadat iedereen weer zit, gaan we verder en zien
de beren door het veld verder lopen. Later houden we nog een fotostop waar we
de Mount McKinley goed op de foto vast kunnen leggen, gaan weer verder en zien
een hele groep witte berggeiten tegen een berg wand aan lopen. We zien een Bald
Eagle overvliegen en even later gaat hij vlak langs de weg tegen een helling
zitten waar wij langs komen. Later zien we tot slot nog een rood bruin jong
vosje zitten vlak aan de weg. Het is de ochtend van ons leven geweest en hebben
geen spijt dat we er vroeg voor op moesten het is de moeite meer dan waard
geweest. We rijden nog een half uurtje door de nog steeds geweldige natuur en
worden weer afgezet bij de centrale receptie waar we ook opgestapt zijn. Na dit
alles gaan we eerst eventjes bijkomen met een kop koffie en broodje en daarna
bedenken wat we verder deze middag nog kunnen doen.

Zaterdag 28 mei de 6e dag; Denali, Anchorage.

Tijdens ons ontbijt kunnen we
rustig aan doen, de koffers zijn al opgehaald en we hebben tot 11.15 uur vrije tijd tot dat we met
de HAL bus naar het station gaan. De trein komt daar dan tegen 12.00 uur, we
worden weer opgevangen door de gastvrouwen en stewards om in de “Knik” wagon 1051 te stappen en
plaats nemen op onze gereserveerde seat 14d en 14c.

Aaf en Henk zitten op 14a en 14b.
Gisteren kregen we van Scott een leuk bedankkaartje voor het reizen met de
Holland America Lijn. Nadat iedereen zijn zitplaats heeft gevonden vertrekt de
trein naar Anchorage, de steward heet ons welkom en verteld over al het
bijzondere en indrukwekkendst wat er onderweg allemaal te zien is. Als er op eens
een Moose in de verte te zien is kijkt een iedereen gelijk naar buiten. We
rijden verder door de schitterende natuur terwijl we in de restauratie de lunch
gebruiken, we hebben nog een aardige treinreis te gaan. Na verloop van tijd
midden in een bosrijke omgeving roept de steward een black Beer, en ja ik zie
hem en krijg hem zei het in de verte op de foto, terwijl de trein verder rijd.
We besloten het diner ook in de trein te gebruiken, we blijken later aan te
komen bij het Hilton Hotel te Anchorage dan verwacht werd en met alle incheck
formaliteiten wordt het dan wel erg laat om nog wat te eten. Na weer een
bijzondere treinreis meegemaakt te hebben komen we om 20.15 uur bij het station
aan en we onze bus met het inmiddels bekende 16 A. nummer, opzoeken en van
Scott afscheid nemen en hem hartelijk bedanken voor zijn goede zorgen en de
perfecte organisatie van de Holland America Lijn. Nadat iedereen weer in de bus
zit rijden we naar het Hilton Hotel, wat niet meer in de natuur is, maar in een
grote stad met veel hoogbouw. Het is inmiddels 21.30 uur als we onze
kamersleutels in ontvangst nemen.

We nemen nog een drankje in de bar
en gaan naar onze kamers er wacht ons morgen vast nog een mooie dag.

Zondag 29 mei de 7e dag; Anchorage, Seward.

Na ons ontbijt gaan we in de omgeving van het hotel een
stukje lopen, het is nog erg rustig. We lopen wat door het centrum en komen
langs een winkel waar levensgrote pluche beesten staan zoals, grote beren met
jongen, husky’s en een grote en kleine moose, was leuk en mooi dit heb ik zo
nog nooit gezien. We lopen met een omweg weer terug naar het hotel, maken
onderweg nog wat foto’s. Wachten in de bar met een kop koffie op de dingen die
komen gaan.

En dan is het zover de Holland America lijn bussen staan
gereed om ons naar ons tweede deel van deze bijzondere Alaska reis te brengen.

Nadat iedereen in de bus zit en alle
veiligheidsformaliteiten weer zijn vervuld, rijden we ruim een uur door de
meest mooie natuur, langs wouden, hoge bergen al dan niet met sneeuw.

We zagen langs het water, een groep vissers die vlak langs
de kant, en half in het water met speciale grote handschepnetten bezig waren. Op
bergen waar de sneeuw als een lawine naar beneden was gegleden en het jonge
groen er al weer naast groeide, wat is de natuur toch mooi.

Rijden langs een groot meer waar ook de spoorlijn loopt die
richting de aanleghaven van de Cruiseboot gaat. Wij kozen voor de bus omdat we
nog een facultatieve excursie geboekt hebben van ruim één uur die we nu
onderweg gaan doen. Een tour upgrade door het Portage

Lake voor een spectaculaire cruise naar Portage Glacier aan
boord van de mv. Ptarmigan.

Toen iedereen uit de bus gestapt was, inclusief de
chauffeur, gingen we aan boord. Men kon warm beneden zitten maar wij vieren en
meer reisgenoten kozen voor boven op het dek, warm ingepakt wie doet ons wat. Nadat
de kapitein ons welkom heette en een mooie vaart toe wenste vertrok de boot
door het ijskoude water langs grote brokken Vendetta ogend ijs, zien we
gletsjers tussen bergen, rotsen met vele watervallen van smeltend sneeuw wat
weer in het meer stroomt. Dan houdt de boot stil bij hoge sneeuw en ijs massa
en hoopt iedereen dat er een stuk ijs het water in stort. Helaas vanmiddag
niet, daarna keert de boot om en varen we terug richting de aanlegsteiger, waar
we van boord gaan.

Deze extra tour is echt de moeite waard geweest waar we zeker geen spijt
van hebben gehad.

Hierna gaan we de bus weer in en is het nog anderhalf uur
rijden voordat we bij de terminal van de cruiseboot aankomen. Onderweg passeren
we de trein waarmee de andere mede reizigers zijn gegaan. In de verte zien we
de Statendam al liggen, het is nog een klein stukje rijden voordat de chauffeur
de bus stopt. Vlak voor dat we de bus uit gaan komt er nog een medewerker van
de HAL ons de laatste gegevens doorgeven.

We nemen afscheid van de chauffeur en lopen richting de
terminal om in te checken nadat de paspoorten gecontroleerd zijn de boordgegevens
kloppen, krijgen we het bekende boordpasje en het maken van de pasfoto ter
controle, voor als we van boord af gaan en weer aan boord terugkomen, en iedere
keer moeten laten zien. Tevens krijgen we een deckplattegrond mee en dat is de
eerste dagen zeker niet overbodig. Hierna is het tijd om aan boord te gaan en
kijken of onze bagage al in de hut staat. Nadat alles in orde is gaan we eerst
even naar het dek, wat drinken en naar een welkomst buffet, waar de koks al
volop mee bezig zijn, heerlijke salades en broodjes staan klaar voorbij de
barbecue.

Inmiddels is het tijd om ons voor het diner van de eerste
zitting gereed te maken en kijken waar we de komende dagen zitten en wat we
zullen eten vanavond. Er is een tafel van vier voor ons gereserveerd en zitten
aan de binnenkant waardoor we kijken op de etage lager waar ook het diner
geserveerd wordt en wat een leuk gezicht is van bovenaf.

Aansluitend is er iedere avond live entertainment waar we
zeker gaan kijken, of in één van de vele bars met live muziek een drankje
drinken. We spreken gelijk met Aaf en Henk af om op de boot op ons zelf te gaan
en ieder kan dan doen wat die wil, maar wel samen aan wal te gaan en het diner
en de avond gezamenlijk door te brengen. Het is een lange maar bijzondere en mooie
dag geweest. De Statendam is al onderweg richting College Fjord.

 

Maandag 30 mei de 8e dag; en de tweede dag aan
boord, varen door College Fjord.

Vandaag weer zo’n wonderschone dag op zee, als je er
tenminste vroeg je bed voor uit gaat.

Om 06.00 uur varen we door het College Fjord, wat bekend
staat als de kroonjuwelen van Prince William Sound’s en is één van de meest
noordelijke inhammen in de Golf van Alaska en komt uit bij de Havard gletsjer,
volgens de brochure van Zeetours.

Na even snel een kop koffie gedronken en broodje gegeten,
gaan we gauw het dek op, en zien weer zoveel moois aan ons voorbijgaan,
inclusief de opkomende zon. Een etage lager zien we Aaf en Henk staan, zij
hebben het ook niet aan hun voorbij laten gaan. We zwaaien elkaar gedag en
zeggen het is zeker de moeite waard geweest hier vroeg voor op te staan.

We zien weer wondermooie gletsjers, besneeuwde bergen,
brokken ijs in diverse kleuren en veel bijna doorzichtig blauw ijs. Daarna gaan
we ons binnen wat opwarmen met een kop koffie en wat lekkers erbij. Gaan een
rondje op het schip maken zodat we vast een beetje weten waar alles zich
bevindt. Vanavond is kapiteins diner en iedereen ziet er weer feestelijk
gekleed uit, de kapitein heet zijn gasten dan officieel welkom en proost met ons
op een goede vaart. Het eten smaakt weer voortreffelijk, de show is geweldig en
we nemen daarna nog een drankje in de bar, met om 22.10 uur de ondergaande zon.

Dinsdag 31 mei de 9e dag; en de derde dag aan
boord, Glacier Bay, National Park.

Tijdens ons ontbijt zien we al weer
veel moois aan ons voorbij komen. Later lopen we richting het zonnedek waar een
verkoop gaande was van kleding, parfum, snuisterijen, schoenen en niet te
vergeten de sierraden. Hier even gekeken voordat we richting het kraaiennest
gaan, waar om 10.00 uur twee Rangers aan boord zijn gebracht met een boot, en
ons tijdens deze tocht het nodige vertellen, uit leggen, of vragen
beantwoorden. We zien bijna niet te beschrijven, ijs en sneeuw wonderen van de
natuur. Boven in het kraaiennest werd ook nog een kop soep geserveerd om wat op
te warmen als men weer naar binnen komt, want in de ochtend was het nog niet
echt warm, wat in de middag veranderde, toen werd het dak boven het zonnedek
zelfs opengeschoven en zat je beschut, al heerlijk in de warme zon. Hier
blijven we temidden van de gletsjers een paar uur voor anker liggen om al het
moois te aanschouwen en hopen dat er een ijsbrok afbreek, maar ook hier maken
we dit niet mee, of dat er misschien nog wat Bald Eagles over vliegen en op de
bergen neerstrijken of dat we zoals men zegt berg geiten kunnen zien, ach het
is echt geluk hebben als je dat treft. Wij zijn al blij dat we dit, wat we nu
zien, allemaal mee mogen maken.

Het was moeilijk de mooiste foto’s
te selecteren, op het zonnedek is het goed verpozen zo als we zien, wat
prachtig deze ijsmassa, de Oostendam was ook aanwezig.

De Ranger legt ons het één en ander
uit hoe dit alles is ontstaan.

De avond vullen we met ons vieren
weer in als de voorgaande, alleen zijn er nu geen kleding voorschriften. Het
eten ziet er voortreffelijk uit en later in de hut treffen we weer een beest
van onze handdoeken gemaakt aan. Voor de volgende dag de menu kaart inclusief
de twee chocolaatjes en het programma voor morgen met de plattegrond van Haines
en het één en ander aan foldermateriaal en de Holland America draagtas. Alle
avonden lagen er voor de volgende dag deze gegevens in onze hut.

Woensdag 1 juni de 10edag; en de vierde dag aan boord, en doen Haines aan.

Nadat we van ons ontbijt genoten
hebben en we richting de plaats Haines varen waar de boot aanlegt. Als de
bemanning alles gereed gemaakt heeft is het inmiddels 10.30 uur dat we van
boord kunnen gaan. Het is schitterend weer als we over de steiger en de
loopbrug lopen en eerst bij het Welcome to Haines bord foto’s maken. Ook gelijk
de Statendam met de besneeuwde St. Elias Mountains als decor op de achtergrond
op beeld vastleggen.

Met het plattegrond kaartje in de
hand komen we langs het atelier van Alaska Indian Arts. Hier wordt de
traditionele ambachtskunst van de Tlingitindianen in ere gehouden. Als blijkt
dat ze open zijn gaan we binnen een kijkje nemen. Het is een opslag en
werkplaats waar van alles te zien was aan ontwerpen en delen van totempalen die
nog afgemaakt moeten worden of bijna klaar waren. Ook worden er maskers en figuratieve
Chilkatdekens vervaardigd.

We konden hier vrij rondlopen en
alles op ons gemak bekijken. We vervolgen onze wandeling door het complex van
Fort William H. Seward wat in 1901 werd opgericht, we lopen langs nog goed
bewaarde historische panden. Zien een houten gebouw met totempalen aan de zij
en voorkant geschilderd, wat het Totem Village Tribal House blijkt te zijn,
waar De Chilkat dansers oude legendes van hun stam, s avonds op het podium tot
uitvoer brengen. Verder door lopend zien we in de verte het American Bald Eagle
Foundation en besloten die kant op te gaan, kijken wat daar te zien is. Het
blijkt een interessant museum over zeearenden en hun leven te zijn, men
huisvest hier ook een grote unieke collectie opgezette dieren.

In de hal zagen we zelfs een
levende uil en een buizerd op een stok zitten. Omdat ze ziek gevonden zijn
kunnen ze hier herstellen en indien mogelijk weer losgelaten worden. We hebben
meer dan een uur alle vier met veel interesse rondgelopen en met de mensen van
het museum gesproken. Weer teruglopend zagen we een eethuisje waar we wat
konden drinken, hebben buiten heerlijk in het zonnetje gezeten voordat we terug
en richting de boot gingen. Onderweg kwamen we nog een hamer museum tegen, voor
de deur stond een groot wiel met allemaal spaken van hamers, grappig. Zagen nog
een levensgrote totempaal met onze boot op de achtergrond was een mooi plaatje.
Daarna liepen we de boot weer op en gingen kijken of er nog iets te eten was,
na deze leuke trip van meer dan vier uur.

De avond invulling was als
voorgaande dagen, alleen was er vanavond nog een extraatje. Voor na het diner kregen we een
uitnodiging voor een Indonesian Crew Show om 23.00 uur. Het was een leuke goede show door
het Indonesisch personeel opgevoerd, met wat heimwee naar thuis en de folklore
van hun land. Wat anderhalf uur duurde en met hun volle enthousiasme eindigde,
ze werden met een daverend applaus door iedereen beloond.

De Statendam is alweer onderweg
naar de volgende aanleghaven. Morgen doen we de plaats Juneau aan.

Donderdag 2 juni de 11edag; en de vijfde dag aan boord, en bezoeken Juneau.

Nadat vanmorgen de boot in Juneau
heeft aangelegd en alles om van boord te gaan is geregeld door het personeel, lopen we tegen 10.35 uur
richting de Mount Roberts Tramway. We gaanmet de kabelbaan naar het
ruim 550 m. hooggelegen bergstation. Als we omhoog gaan hebben we een geweldig
zicht. Nadat we boven uitgestapt zijn kom je eerst langs een souvenirwinkel,
waar we even gekeken hebben. Dan zien we een Bald Eagles in een hok zitten, als
we vragen waarom hij daar zit, verteld men dat hij aan één oog blind is. Hij
kan niet meer voor zich zelf zorgen dus blijft dit zorgen kind hier. Daarna
gaan we boven op verkenning, hier hebben we helemaal een fantastisch uitzicht
op de stad en de Chilkat Mountains de groene bergtoppen en zien een verkleinde
cruiseboot beneden ons. Er liggen hier nog bergen sneeuw op en tussen het
groen, en wij lopen er met blote armen tussendoor super is dat. We genieten van
de natuur om ons heen en het uitzicht. Tot slot gaan we nog even naar binnen
bij het Chilkat Theater, waarin de film Seeing Daylight vanuit het standpunt
van de Tlingitindianen beschrijft hoe de inheemse bevolking van Zuidoost Alaska
zich heeft aangepast aan de uitdagingen van onze tijd. Om ongeveer 13.00 uur
gaan we met de kabel tramweer naar beneden. We besluiten terug aan
boord te gaan, eerst wat lunchen, en daarna weer terug het centrum in gaan. Later
lopen we door het historisch, en in allerlei bouwstijlen samen gesteld,
stadscentrum mooi en heel apart. Lopen langs diverse winkeltjes en zien zelfs
een chocolade winkel met fabriek waar we binnen mochten kijken. Hier een klein
uurtje rond gelopen en gaan nu richting de boot waar we nog wat drinken,
voordat we ons voor het diner gereedmaken.

En de boot al op weg is naar
Ketchikan met de vele Totems.

Het diner was weer voortreffelijk,
de shows zijn geweldig, de drankjes en mijn cocktail smaken naar meer en als of
het nog niet genoeg is krijgen we vanavond om 23.00 uur een grand dessert
aangeboden en worden de koks, keukenpersoneel en bedienend personeel in het
zonnetje gezet. We vielen van de ene in de andere verbazing, het zag er
allemaal erg goed verzorgd en overvloedig, maar bovenal erg lekker uit en het
smaakte ook zo.

Na weer een mooie dag is het nu
echt tijd om naar de hut te gaan.

Vrijdag 3 juni de 12edag; en de zesde dag aan boord en bezoeken Ketchikan.

Tegen de middag komen we bij de
haven van Ketchikan aan waar het al erg druk met andere cruise schepen is, we
zien er ook weer de Oosterdam liggen.

Om een uur of één gaat het
personeel de boot aanleggen en ondertussen gebruiken wij onze lunch zodat we
tegen twee uur aan wal kunnen zoals gepland staat. Wat een leuke gezellige
plaats is het hier met veel speciale winkeltjes voor visserij benodigdheden en
visvangst, een leuke haven plaats met veel levendigheid vooral door de visserij
en als we wat verder lopen komen we via Creek Street, dat tot 1954 de rosse
buurt was, weer langs houten huisjes over houten bruggetjes en vlak langs
huisjes aan het water. We gaan richting het Totem Heritage Center, onderweg
zien we al veel totempalen zelfs op bootjes als boegbeeld. Het is nog een
aardige wandeling maar er is genoeg te zien onderweg, eenmaal aangekomen op de
plaats van bestemming worden we al door de nodige totempalen verrast. Als we
het gebouw binnengaan, zien we echt de meest uiteenlopende artikelen van
vroeger op het gebied van houtbewerking, maskers, grote geschilderde reclame of
naamborden met speciale opschriften wat ook op de totempalen staat en diverse
foto’s van Indianen stammen. We zien beroemde van verval geredde totempalen uit
verlaten Tlingit- en Haidadorpen.

Een hele afdeling met half
vermolmde heel oude totempalen achter glas en in diverse glazen vitrine bakken
boven elkaar en onder controle van klimaatbeheer. Het was weer de moeite waard
dat we er zo een eind voor hebben gelopen. En moeten nog opschieten om niet te
laat bij de boot aan te komen.

Voor vanavond kregen we een
uitnodiging van de captain Robert Jan Kan, en de hotel manager om elkaar de
hand te schudden en een drankje te drinken met een snack. Na een luchtig
gesprekje met beide heren, is ondertussen de boot al vertrokken uit Ketchikan
en gaat morgen Inside Passage varen. Inmiddels de hoogste tijd dat wij aan
tafel gingen en van ons diner genoten, een geweldig theater show zagen, en een
super zonsondergang, als of het nog niet genoeg was, tot slot een drankje om
deze mooie dag mee af te sluiten.

Zaterdag 4 juni de 13edag; en zevende dag aan boord, Inside Passage varen, op zee.

We varen vandaag de gehele dag
langs de kust van Alaska, volgens de beschrijving een uitzicht waar we niet
snel genoeg van zullen krijgen, we gaan het zien en beleven, tenminste als we
er de gelegenheid voor krijgen. Omdat wij al een keer eerder met de HAL gevaren
hebben kregen we gisteren een uitnodiging van de captain en de hotel manager
voor een mariner society brunch. De dress code was Smart Casual gelukkig
mochten we met z’n vieren van de uitnodiging gebruik maken. Voor de middag
stond voor de liefhebbers een Indonesian high tea op het programma. En voor de
avond lag de volgende uitnodiging er ook al, een Master Chef’s Diner met
uitdrukkelijk verzoek om op tijd te komen. Dus of we van al het moois onderweg
nog wat kunnen zien, we wachten af.

Om te zien hoe het er bij een
Indonesian high tea, aan toe ging wilden we dat zelf wel eens zien en meemaken,
Aaf en Henk hadden andere plannen. De thee was extra zwart en sterk en de
hapjes lekker, hartig en niet zoet, leuk eens mee gemaakt te hebben.

Na al het lekkers en de nodige
calorieën gaan we op het dek even de benen strekken en kunnen zo toch ook nog
wat van de mooie tocht door de Inside Passage meemaken en van de zeelucht
genieten. Voordat we van de volgende verrassing gaan genieten.

Dit afscheidsdiner zullen we niet
gauw vergeten en is bijna niet te beschrijven.

Al het bedienend personeel was in
koks jas en muts gekleed en ze liepen dansend, jonglerend en zingend, onder
muzikale begeleiding van een echte koks band, langs de tafels. Wij gasten werden ook uitgenodigd
mee te doen tussen de diverse gangen door en een heuse polonaise werd ingezet
na het hoofdgerecht en daarna The Final Service, Baked ALASKA.

In één woord geweldig wat een
spektakel en alles nog goed getimed ook.

Na al dit spektakel, wacht ons nog
een optreden van het entertainment team waar we van genoten. We varen nog langs
diverse plaatsjes en beboste omgeving met mooie villa’s op grote stukken land. Ook
onze laatste avond op de boot worden we verrast met een mooie zonsondergang die
de beboste omgeving nog mooier laat uitkomen, en mij steeds weer mijn
fototoestel laat pakken om op de gevoelige plaat vast te leggen. Ons laatste
drankje wat we op deze, geweldige cruise,
dronken en elkaar nog een goede week in Canada toe wensen tot besluit. Dan is
het ook tijd om naar onze hutten te gaan, morgen moeten we vroeg op om te ontbijten.

Zondag 5 juni de 14e dag en onze laatste ochtend op de boot.

Om 06.45 uur als we aan ons vroege
en laatste ontbijt zitten zien we de geweldige skyline van Vancouver al in de verte,
wat een machtig gezicht om dit al varend langs te zien komen.

Waar we tegen 07.00 uur in deze
grote haven aankomen en de Statendam aanlegt.

Nadat alle formaliteiten
afgehandeld zijn en er afscheid van het uiterst vriendelijke personeel is
genomen, wat ons enthousiast uitzwaait. Is het tijd om de koffers uit de bagage
ruimte op te halen, waar ze gisteravond al naar toe gebracht zijn. Dan naar de
parkplaats, met weer de geweldige begeleiding door het personeel van de HAL, waar
de transfer bussen al staan. Iedereen
wordt naar zijn volgende bestemming of het vliegveld gebracht en wij vieren
naar het AVIS verhuur bedrijf. Waar we de besproken auto gaan afhalen, nadat
alle formaliteiten in orde waren kunnen we met alle papieren en de sleutel naar
de parkeergarage.

Daar staat voor ons, splinter nieuw
en super luxe een glimmende rode Chevrolet VAN, met voldoende zit en koffer ruimte
voor ons zevendaagse Canada’s British Columbia avontuur.

Vervolg, zondag 5 juni de 14e dag en onze 1e dag
Canada; Vancouver, Kamloops.

Als alles geïnspecteerd is en onze
bagage in de auto zit vertrekken we tegen 10.50 uur en gaan we op weg richting
Kamloops voor onze eerste overnachting.

Twee uur later houden we bij
Ricky’s grill onze lunchstop, en er tegen 13.15 uur weer vertrekken om door de deels
nog besneeuwde geweldige Rocky Mountains te rijden. We komen tegen 16.15 uur aan
bij het Best Western hotel te Kamloops, volgens de gegevens de grote stad voor
de cowboys, Heritage Park over de levenswijze van de Salish Indianen en de
Heritage Railway met de nog rijdende stoomtrein. Voor ons alleen één
overnachting en verder te reizen. Nadat we ingecheckt hebben gaan we richting
onze kamers waar we de koffers neerzetten en daarna naar een supermarkt gaan om
wat drinken en eten voor onderweg te kopen. Nog wat tijd voor ons zelf hebben
en afspreken tegen 20.00 uur een restaurant op te zoeken in het centrum. Het
was nog heerlijk weer, ook hier weer een prachtige zonsondergang zagen, toen we
na het diner terug naar ons hotel liepen. Waar we nog wat dronken voordat we
naar de kamers gingen.

Maandag 6 juni de 15e dag en onze 2e dag Canada;
Kamloops, Jasper.

Na het ontbijt gaan de koffers de
auto in en vertrekken we richting Jasper National Park.

Met de nodige stops genieten we
onderweg van de schitterende natuur en het stralende weer.

Als we na onze lunch weer verder
gaan roept Aaf ineens een Beer en ja
hoor aan de kant van de weg aan de overkant een echte Zwarte Beer, als ze de
auto heeft stilgezet kunnen we snel foto’s maken. Onze eerste Beer hier zeggen
we tegen elkaar. We zien de schitterende 3954 m hoogste berg van de Canadese
Rockies, de Mount Robson.

Als we om 16.00 uur het park binnen
rijden worden we verwelkomd door een grote Moose langs de kant van de weg. Omdat
het nog helder weer is stelt Henk voor eerst omhoog te gaan met de Jasper
Tramway. Om 17.00 uur gaan we met de Tram tot het bergstation op 2278 m hoogte naar
de Whistlers Mountain met een 2464 m hoge top en genieten van een geweldig
uitzicht over Jasper en de dalen van de Athabasca en de Miette, met talrijke
meren en veel groen onder ons, de besneeuwde bergtoppen glinsteren in de zon. Als
we boven uitstappen, valt er een stilte bij mij zo mooi is het hier boven. Er
liggen nog veel opgewaaide sneeuwbergen. Er ontstaat spontaan een sneeuwballen
gevecht, lopen over de keien van de ene heuvel naar de andere terwijl de
eekhoorntjes voor ons uit hollen.

En dan ineens is de zon verdwenen
en wordt het koud en is het na ruim een uur ook wel tijd om met de Tram naar
beneden te gaan met nog een laatste blik op al dit moois en dan wordt de
parkeerplaats weer zichtbaar.

Inmiddels de hoogste tijd om
richting ons hotel Sawridge Inn Jasper, te gaan waar we om 18.45 uur onze
kamersleutels in ontvangst namen, ons opfriste en van een welverdiende maaltijd
genoten. Het is een hele mooie dag geweest vonden we alle vier en hebben veel geluk
gehad.

Dinsdag 7 juni de 16e dag en onze 3e dag Canada;
National Park Jasper.

Een goede nachtrust, een lekker
ontbijt en vol verwachting wat we vandaag weer gaan mee maken vertrekken we
tegen 09.00 uur. We zijn net onderweg naar de Maligne Canyon of we moeten al stoppen voor vijf grote
edelherten die op hun gemak de weg overstaken. Voor ons geen probleem zo hebben
we mooi de gelegenheid om ze op de foto te krijgen.

We zetten onze tocht weer voort, en
net als we bij de parkeerplaats zijn aangekomen zien we tussen het groen een wapitihert
zich tegoed doen aan het groen om zich heen. Het doet hem niets dat wij foto’s
maken hij gaat rustig door. Wij komen aan bij de Maligne Canyon wat volgens
mijn reisgids een soort geologisch ‘wonderland’ is, en in de afgelopen 11.000 jaar tot 55 m diepte in de kalksteenrotsen is
uitgeslepen door de Maligne Rivier.

We lopen hier op ons gemak ruim een
uur in de rondte en zien de meest mooie natuur verschijnselen zoals diversen
waterstromingen over grote rotspartijen, grote beken met kolkend water diversen
kloven met stromend water wat in een kolkende massa samenkomt. Er zijn veel
bemoste rotsen in allerlei kleuren waar weer diversen soorten eekhoorntjes overheen
springen. Het is bijna niet te beschrijven, zoals men wel vaker zegt, dit moet
je gezien hebben zo mooi. Weer terug bij de auto, besluiten we om verder
richting het Maligne Lake te gaan. Onderweg zien we weer de mooiste natuur, we
zijn zachter gaan rijden omdat er een hert wat met ons oploopt en later de weg oversteekt
en dan heen en weer verder loopt.

Na anderhalf uur komen we bij het
meer aan en gaan bij het restaurant eerst wat drinken en iets eten, ook nemen
we er een wandelroutekaartje mee.

Het is inmiddels ook kouder
geworden en het zonnetje hebben we vandaag nog niet gezien maar besluiten toch
een wandeling te maken en lopen door de dicht beboste omgeving waar de herten
zich ook zo nu en dan laten zien, eigenlijk vindt ik het niet zo prettig hier
te lopen maar ik zeg niks, er kan hier ook een Beer komen denk ik. Maar vergeet
het weer gauw, midden in de prachtige natuur, bebossing met meertjes er
tussendoor waar de bomen weer in spiegelen en je er zelfs de groene kleuren
goed in kan onderscheiden. We lopen hier ondertussen al meer dan een halfuur,
gaan diversen heuveltjes op en af en dan bijna bij het keer punt waar de wandelroute
terug gaat, roept Aaf, STOP een BEER, in de verte zien we een moeder met drie
spelende jongen. Henk wil er naar toe om foto’s te maken, maar Johan houdt hem nog
net tegen gelukkig en staat wel te filmen tot dat ze de bosjes weer in gaan,
eigenlijk staan we ook wel genageld we willen weg maar ook kijken het is heel
dubbel en ook angstig en niemand neemt een foto ik begin luidt te zingen want
er kunnen er nog meer zitten en dan gaan we heel snel de kortste weg terug. Wat
een belevenis weer, zeggen we nog tegen elkaar net als die Olifant in Afrika,
waar we ook voor terug moesten. Dit vergeten we dus ook nooit meer, ik voel de siddering nog door me heen gaan,
nu ik het opschrijf.

Van de videobeelden hebben we
foto’s kunnen maken ook al is het ver weg ze zijn er wel.

Tot slot aan het einde van de
wandeling liep er een hert vlak naast ons en konden de mannen hem bijna
aanraken tijdens het filmen.

Daarna gaan we via het centrum van
Jasper naar ons hotel terug om daar even te ontspannen na deze ervaring van
vandaag. Om 19.30 uur gaan we kijken of er in het restaurant van ons hotel nog
plaats is om wat te eten na deze super dag.

Woensdag 8 juni de 17e dag en onze 4e dag Canada;
Athabasca Falls, Columbia Icefield, en
naar Banff.

Na het ontbijt gaan onze koffers de
auto in en rijden we richting onze eerste stop en bezoeken de Athabasca
waterfalls. Wat een overweldigend natuur geweld is dit als je daar dichtbij
staat. We lopen midden in de steeds weer wisselende natuur van dit park. Al
filmend gaat Henk naar de overkant en als wij dan op de brug staan zien we hem
ver weg aan de overzijde weer staan. Na twee uur rondgelopen. was het tijd voor
de koffie met wat lekkers.

Dan rijden we over de Icefield
Parkway, één van de meest spectaculaire wegen van Canada. Telkens komen nieuwe
natuurwonderen tevoorschijn. De weg voert langs de belangrijkste gletsjers van
Canada, onwaarschijnlijke hoge bergtoppen, kristalheldere meren en
adembenemende valleien. De Athabasca gletsjer is het kroonjuweel. Dit alles volgens
de reisgids en ik sluit me hier volledig bij aan. Geweldig wat we allemaal zien
onderweg, en als we later met een snow coach een 80 minuten durende excursie maken.
Deze 20 ton zware voertuigen kunnen met hun kolossale banden op ijshellingen
tot 32 graden rijden.

We worden eerst met een gewone bus
richting de parkeerplaats gebracht waar deze snow coach voertuigen staan. Als
we overgestapt zijn rijden we richting de Icefields en moeten wachten op een
tegenligger. We zien gelijk waarom deze zware kolossen hiervoor nodig zijn stapvoets
komt hij de steile helling omhoog. Daarna gaan wij deze zelfde steile helling
naar beneden met het nodige gegil van mede passagiers gepaard gaand. Wat een
sensatie en wat een schoonheid om te zien. Bij een groot ijs/sneeuwveld stopt
de bus en kunnen we, zij het voorzichtig, uitstappen en hebben we ruim de tijd
om rond te kijken en foto’s te maken van dit wonder der natuur. Als het tijd is
gaan we weer in omgekeerde volgorde terug naar ons beginpunt van de excursie
alleen zorgen onderweg de nodige wapitiherten met hun kroost voor vertraging
maar uiteraard vinden we dit niet erg want weer leuk voor de film en foto’s.

Als we weer onderweg zijn is het
van korte duur want na tien minuten zien we een besneeuwde helling met aan
weerszijde naast zich een gigantische bomen massa waar we gaan kijken, als of
we nog geen sneeuw genoeg gezien hebben, achter die bomen massa is een groot
open veld waar je wegzakt in de wat als verse sneeuw aan voelt.

We hebben hier zeker een kwartier
van staan te genieten en natuurlijk met het zoveelste sneeuwballen gevecht. Het blijft leuk in de
vakantie, als je vrij bent zeg ik altijd.

Tegen 17.30 komen we bij het Fox
hotel te Banff, voor 2 nachten aan, wat er goed uitzag, de sleutels in
ontvangst namen en de koffers naar de kamers brachten. In de gezellige eetzaal van
dit hotel gebruikten we het diner wat er lekker en goed uitzag.

Later bespraken we op de kamer bij
Aaf en Henk wat we de volgende dag gingen doen.

Donderdag 9 juni de 18e dag en de 5e dag Canada;
Banff, Lake Louise, Moraine Lake.

Nadat we in alle rust van ons
ontbijt genoten hadden, vertrokken we tegen 09.30 uur naar Lake Louise, het
mooiste meer van de Rockies, en er om 10.10 uur aankwamen. Het is hier geweldig
en allemaal erg fotogeniek. De Victoriagletsjer, de bergen die weerkaatsen met
lucht en al, wel zo mooi in het meer, dat moet je zelf zien. Er waren meer
mensen met dezelfde gedachten het was zelfs druk te noemen. Het blijkt dat
Banff meer dan 3 miljoen bezoekers per jaar krijgt, maar gelukkig is de natuur
er nog niet door aangetast. We zien het imposante op een kasteel lijkende
Fairmont Banff Springs Hotel wat in 1888 werd geopend en indertijd met 250
kamers het grootste hotel ter wereld was. We hebben hier ruim een uur
rondgelopen en toen was het tijd voor de koffie wat ons weer best smaakte.

Na een halfuurtje gingen we verder
richting het Moraine Lake en rijden op een 12 km lange dood lopende weg met de
sneeuwresten nog langs de kant van de weg, met schitterende besneeuwde
bergtoppen van de Wenckchemna Peaks waar we bijna tegen aanrijden. Als we de
auto geparkeerd hebben en uitgestapt zijn weten we niet wat we zien een
gletsjermeer met grote stukken blauw ijs, ingesloten door de bergen en bomen,
we lopen over de nog deels besneeuwde paden langs het meer, en zien vlak langs
de bergen grote delen besneeuwd en ook weer zwarte stukken aarde met steen wat
van de bergen is afgekomen. Het jonge groen dat er al aan bomen en struiken
groeit verbaasd mij, zelfs ondanks de kou dat het hier dan toch gewoon door
gaat.

Inmiddels was het de hoogste tijd
om de inwendige mens te verzorgen, het nabij gelegen restaurant was gelukkig
open, konden zelfs buiten op het terras zitten en genoten er van soep met brood
en koffie tot besluit.

Maken als we terug rijden nog een
stop bij een botanische tuin de Cascade Gardens sinds 1935, met zicht op de
Cascade Mountain, waar ze volop bezig waren de voorjaarsbloemen te planten,
hebben hier in het zonnetje van deze mooi aangelegde tuin genoten en weer de
nodige foto’s gemaakt. Daarna rijden we via het centrum van Banff naar ons
hotel, waar we weer van een prima diner genoten.

Vrijdag 10 juni de 19e dag en de 6e dag Canada; West
Kelowna.

Na een goede nachtrust en een
lekker ontbijt en de koffers in de auto staan, gaan we 08.30 uur helaas aan de
terugtocht beginnen. Al rijdend via Banff komen we door, en langs diversen
parken, o.a. het Glazier en het Yoho N.P., en verder rijden over de
Trans-Canada Highway.

We nemen langzaam afscheid van de
Rocky Mountains en de vele hoge bergen, we zien onderweg nog af en toe wat
hertachtige langs de weg lopen, gaan onder de diversen gletsjertunnels door,
deze zijn aangelegd zodat de sneeuw/gletsjer niet over de weg maar via de vlakke
bovenkant van de tunnels de overkant kan bereiken.

Stoppen onderweg om de inwendige
mens te verzorgen. Er is nu ook steeds minder sneeuw te zien en de bergen
worden al kleiner, maar het groen is nog volop aanwezig, we komen tegen 16.00
uur aan bij het Best Western hotel te West Kelowna. Nadat we de sleutels in
ontvangst namen en de koffers naar de kamer brachten, zagen we aan de overkant
een Thais restaurant en besloten daar vanavond te gaan eten. Het bleek geen
verkeerde keus het eten was goed en de bediening vriendelijk en dicht bij huis.
Besloten toch nog even een stukje te lopen om daarna naar het hotel terug te
gaan en vroeg naar onze kamers, want morgen hebben we nog een reisdag van
ongeveer 340 km voor de boeg.

Zaterdag 11 juni de 20edag en de 7e dag Canada; Vancouver in zicht.

Het afscheid nemen van BC, Bijzonder Canada, sneeuw, De Rocky Mountains,
bergen en veel groen, wilde dieren in de vrije natuur, valt niet mee. De
koffers stonden al in de auto, na ons ontbijt konden we nadat de sleutels ingeleverd
waren gelijk vertrekken om naar ons laatste hotel wat Aaf, vlakbij Vancouver en
AVIS, een Best Western hotel te Merrit had geboekt. We rijden het centrum van
Kelowna uit en rijden grotendeels snelwegen, en langs diversen meren, zien op
de bergen toch nog wat sneeuw en af en toe een waterval, het is nu meer
heuvelachtiger aan het worden. Nemen de tijd voor de lunch en na ons vertrek zien
we op de verkeersborden de namen van diversen plaatsen langs komen als Hope en
Summerland. Drinken wat in een Park bij een picknickplaats, verder gaat de rit
langs Chilliwack, Abbotsford om dan bij Merrit voor de laatste overnachting aan
te komen.

Henk had zichzelf beloofd om de
laatste avond een flinke steak te bestellen bij een bekend steakhouse, dat was
geen slecht idee. We hebben een leuke laatste avond gehad met een groot stuk
ijs tot besluit, alsof we nog geen ijs genoeg gezien hadden, jawel maar niet
geproefd.

Zondag 12 juni de 21edag en de 8e dag Canada; Auto inleveren, en Vliegveld.

Na het ontbijt tijd om de koffers
in de auto te doen en richting het AVIS autoverhuur bedrijf te rijden om de
auto voor 09.30 uur in te leveren, nadat aan alle formaliteiten waren voldaan
werd de sleutel afgegeven. We konden via een loopbrug richting het vliegveld
gaan en hadden zo een mooi uitzicht op de omgeving en van de luchthaven.

Wat een bedrijvigheid was hier al
gaande, wij konden ondanks dat we erg vroeg voor de vertrek tijd aanwezig waren,
al de koffers inleveren en inchecken voor de vlucht van de KL 682. Daarna moesten we ons een
lange tijd bezighouden, keken onze foto’s terug op de laptop en zagen al het
moois van de afgelopen 3 weken weer aan ons voorbij gaan. Inmiddels was het al
weer lunchtijd geworden en we bij een chinees eettentje wat bestelden. Daarna
moesten we nog bijna drie uur wachten voordat we tegen 15.45 uur het vliegtuig
in konden stappen. Om 16.35 uur vliegen we met een laatste blik ter afscheid
over de indruk wekkende besneeuwde bergen.

Na een goede vlucht komen we 13
juni om 02.14 uur Canadese tijd op Schiphol aan waar het Nederlandse tijd 10.35
uur volgens de geplande tijd zou moeten zijn.

Als de taxi chauffeur Willem ons
weer keurig heeft thuisgebracht is deze Adventure Tour voor ons ten einde. En
kunnen alleen terug kijken met heel veel plezier op een bijzondere mooie en
indrukwekkende reis met elkaar.